Chi

Fuck you...

2012-01-05T18:02:00.002+02:00

standing in the men's bathroom, talking to himself in a mirror with a "FUCK YOU" written on it]

Well, fuck you, too.

Fuck me, fuck you, fuck this whole city and everyone in it.

Fuck the panhandlers, grubbing for money, and smiling at me behind my back.

Fuck the squeegee men dirtying up the clean windshield of my car. Get a fucking job!

Fuck the Sikhs and the Pakistanis bombing down the avenues in decrepit cabs, curry steaming out their pores, stinking up my day. Terrorists in fucking training. SLOW THE FUCK DOWN!

Fuck the Chelsea boys with their waxed chests and pumped up biceps. Going down on each other in my parks and on my piers, jingling their dicks on my Channel 35.

Fuck the Korean grocers with their pyramids of overpriced fruit and their tulips and roses wrapped in plastic. Ten years in the country, still no speaky English?

Fuck the Russians in Brighton Beach. Mobster thugs sitting in cafés, sipping tea in little glasses, sugar cubes between their teeth. Wheelin' and dealin' and schemin'. Go back where you fucking came from!

Fuck the black-hatted Chassidim, strolling up and down 47th street in their dirty gabardine with their dandruff. Selling South African apartheid diamonds!

Fuck the Wall Street brokers. Self-styled masters of the universe. Michael Douglas, Gordon Gekko wannabe mother fuckers, figuring out new ways to rob hard working people blind. Send those Enron assholes to jail for FUCKING LIFE! You think Bush and Cheney didn't know about that shit? Give me a fucking break!

Tyco!

Worldcom!

Fuck the Puerto Ricans. 20 to a car, swelling up the welfare rolls, worst fuckin' parade in the city. And don't even get me started on the Dom-in-i-cans, 'cause they make the Puerto Ricans look good.

Fuck the Bensonhurst Italians with their pomaded hair, their nylon warm-up suits, their St. Anthony medallions, swinging their Jason Giambi, Louisville slugger, baseball bats, trying to audition for the Sopranos.

Fuck the Upper East Side wives with their Hermes scarves and their fifty-dollar Balducci artichokes. Overfed faces getting pulled and lifted and stretched, all taut and shiny. You're not fooling anybody, sweetheart!

Fuck the uptown brothers. They never pass the ball, they don't want to play defense, they take five steps on every lay-up to the hoop. And then they want to turn around and blame everything on the white man. Slavery ended 137 years ago. Move the fuck on!

Fuck the corrupt cops with their anus violating plungers and their 41 shots, standing behind a blue wall of silence. You betray our trust!

Fuck the priests who put their hands down some innocent child's pants.

Fuck the church that protects them, delivering us into evil.

And while you're at it, fuck JC! He got off easy! A day on the cross, a weekend in hell, and all the hallelujahs of the legioned angels for eternity! Try seven years in fuckin' Otisville, J!
Fuck Osama Bin Laden, Al Qaeda, and backward-ass, cave-dwelling, fundamentalist assholes everywhere. On the names of innocent thousands murdered, I pray you spend the rest of eternity with your 72 whores roasting in a jet-fuel fire in hell. You towel headed camel jockeys can kiss my royal Irish ass!

Fuck Jacob Elinsky, whining malcontent.

Fuck Francis Xavier Slaughtery my best friend, judging me while he stares at my girlfriend's ass. Fuck Naturelle Riviera, I gave her my trust and she stabbed me in the back, sold me up the river, fucking bitch.

Fuck my father with his endless grief, standing behind that bar sipping on club sodas, selling whisky to firemen, cheering the Bronx bombers.

Fuck this whole city and everyone in it. From the row-houses of Astoria to the penthouses on Park Avenue, from the projects in the Bronx to the lofts in Soho. From the tenements in Alphabet City to the brownstones in Park slope to the split-levels in Staten Island.

Let an earthquake crumble it, let the fires rage, let it burn to fucking ash and then let the waters rise and submerge this whole rat-infested place.

No. No, fuck you, Montgomery Brogan. You had it all, and you threw it away, you dumb fuck!

I had too much to dream last night…

2011-12-27T17:58:00.006+02:00

Κοιμήθηκα πολύ βαριά και είδα ένα μπερδεμένο όνειρο. Μπερδεμένο, όπως άλλωστε τα περισσότερα όνειρα, αλλά ζωντανό. Όταν με ξύπνησε ο ήχος του τηλεφώνου θύμωσα. Ξεφορτώθηκα σύντομα την ανεπιθύμητη κλήση και σε κατάσταση λήθαργου ακόμα, έμεινα εκεί ξαπλωμένη να προσπαθώ να διατηρήσω τις αισθήσεις που μου είχε γεννήσει τ’ όνειρο, έμεινα να φαντάζομαι και να νιώθω διάφορα..

Λίγη λεπτά μετά άρχισα να αναρωτιέμαι με τι τρόπο θα καταφέρω να συγκρατήσω στη μνήμη μου αυτό το όνειρο. «Να το γράψω» σκέφτηκα, γατί συνειδητοποιούσα πως σε λίγα λεπτά θα έχω λησμονήσει, αν όχι το σύνολό του, σίγουρα όμως ένα μεγάλο μέρος του... Έτσι γίνεται πάντα να πάρει…

Πετάχτηκα απότομα από τα σκεπάσματα κι άρχισα αγωνιωδώς μέσα στη νύστα μου να ψάχνω λέξεις για να τις μεταφέρω σε χαρτί. Κάτι κλωστούλες σκόρπιες εδώ κι εκεί απέμεναν από το κουβάρι που είδα αλλά με πείσμα άρχισα να γράφω.

“…The room was empty as I staggered from my bed…”

Έτρεχα λέει να ξεφύγω από κάτι… τι ήταν δεν θυμάμαι. Ήμουν στο κέντρο της Αθήνας κι έτρεχα σε έναν δρόμο. Ήταν, λέει, πλακόστρωτος και συνεχώς άλλαζε μορφή. Δυσκόλευε και στένευε. Μεταμορφώθηκε τελικά σε ένα σοκάκι, πέτρινο και ανηφορικό σαν αυτά που σκαρφαλώνουν φυδογυρίζοντας τις Χώρες των νησιών. Όμως δε βρισκόμουν σε νησί. Κάτω από την Ακρόπολη βρισκόμουν. Βράδυ ήταν, ή σούρουπο και βρισκόμουν στην καρδιά της πόλης. Μπορεί να ήταν τα Αναφιώτικα, το νησάκι στο κέντρο της Αθήνας.

Κάποιος ακολουθούσε το διάβα μου, το ένιωθα. Ένας άντρας… δεν ήταν απειλητικός… έδειχνε να τρέχει κι αυτός πίσω μου αλλά δεν γνώριζα τον λόγο. Το μονοπάτι έπαψε απότομα κι εγώ αναγκάστηκα να σταματήσω την τρεχάλα μου. Έστρεψα, τον κοίταξα κατάματα και άρχισα να του μιλώ για εμένα. Και μιλώντας του για τους φόβους και τα τέρατα που είναι κρυμμένα στην ντουλάπα μου και στις γωνίες του μυαλού μου, τον ερωτεύτηκα. Και τρόμαξα που μου συνέβη αυτό… αλλά τον ερωτεύτηκα. Ένιωσα να παραδίνομαι, το βλέμμα του με έκανε να αισθάνομαι ασφάλεια και πληρότητα. Ίσως τελικά να μην τον ερωτεύτηκα, αλλά να τον αγάπησα βαθιά.

“…Your eyes were filled with love the way they used to be…”

Υπήρχε όμως μια απειλή γύρω μας… Ο ουρανός είχε γίνει κοκκινωπός, ο αέρας ζεστός, δυνάμωνε, κι άρχισε να σηκώνεται από το έδαφος στροβιλιζόμενο κόκκινο χώμα. Το έβλεπα να υψώνεται πίσω από την πλάτη του και προσπαθούσα τον προειδοποιήσω και να του πω πως πρέπει να προφυλαχτούμε. Εκείνος χαμογελούσε ήρεμα και έδειχνε να μη νιώθει φόβο ή να τον αφορά το τρομακτικό σκηνικό. Έδειχνε να μην το βλέπει… ήταν δικό μου το σκηνικό… αυτός βρίσκονταν σε ένα άλλο φαίνεται.

Ξάφνου στον ορίζοντα ξεπρόβαλε ένα δρόμος και πάλι . Με πήρε ήρεμα και με οδήγησε στο σπίτι του, στην άκρη του αυτού του δρόμου που ανοίχτηκε μπροστά μας.

“…Your gentle hand reached out to comfort me…”

Αυτός μεταμορφώθηκε σε γυναίκα. Εγώ βρέθηκα ξαπλωμένη, ημίγυμνη μέσα σε ζεστά σκεπάσματα στον καναπέ της. Έμοιαζα να έχω μόλις ξυπνήσει και ετοιμαζόμουν να απολαύσω το ζεστό καφέ, που η μυρωδιά του γαργαλούσε από ώρα στη μύτη μου και που την προετοιμασία του άκουγα όσο λαγοκοιμόμουν. Βρίσκονταν κι άλλες γυναικείες μορφές στον χώρο, όλες γνώριμες φυσιογνωμίες… Απολάμβαναν κι αυτές ζεστό καφέ λίγο πιο πέρα σε ένα χαμηλό τραπεζάκι. Μπροστά μου μία μπαλκονόπορτα με θέα στην Ακρόπολη… Κι Αυτή ήταν Αυτός… Και με κοίταγε μέσα στα μάτια για να με κάνει να σιγουρευτώ ότι ήταν Αυτός… Κι Αυτή που ήταν Αυτός ακόμα με αγαπούσε… Κι εγώ για λίγο δίστασα στη σκέψη πως αγαπώ ένα άντρα που είναι μια γυναίκα… Για πολύ λίγο δίστασα! Μετά ήθελα να με αγκαλιάσει και να με φιλήσει ζεστά. Δυνατή ερωτική αίσθηση… κι αυτό δεν ήταν όνειρο … ήταν γεγονός.

“… And when you raised your lips for me to kiss, came the dawn…”

Τότε ήταν που ακούστηκε ο ήχος του τηλεφώνου και τα διέλυσε όλα… Θύμωσα… Ξεφορτώθηκα σύντομα την ανεπιθύμητη κλήση και σε κατάσταση λήθαργου ακόμα, έμεινα εκεί ξαπλωμένη να προσπαθώ να διατηρήσω τις αισθήσεις που μου είχε γέννησε το όνειρο, έμεινα να φαντάζομαι και να νιώθω διάφορα...

Και βόλεψα τη σκέψη μου και τη διάθεσή μου στο κρεβάτι των δύο “ηθοποιών” μου, τους οποίους είχα γνωρίσει τις προηγούμενες μέρες. Με σκέφτηκα γυμνή και νυσταγμένη ανάμεσα στο άσπρο και το μαύρο, ανάμεσα στο πονηρό βλέμμα το γατίσιο και στα γαλίφικα μελαχρινά απαλά χέρια, ανάμεσα στην αγριάδα και στην τρυφερότητα.

Γυμνή ανάμεσα στα ψέματα τους… θα το τολμούσα αυτό το τρίο, έτσι πίστευα… Τι κρίμα που όταν μου προτάθηκε δίστασα...

...Too much to dream last night

Oh, too much to dream...

Ψυχή Βαθιά...

2011-12-06T16:12:00.000+02:00

Σεπτέμβρης του '48 και ο παππούς καλείται να παρουσιαστεί στον στρατό...

Όταν το κατάλαβα φώναζα κι έκλαιγα.... Και βρήκα να λέω “Τώρα ποιος θα μου δώσει λεφτά να πάρω μολύβι;” Θα πήγαινα δευτέρα δημοτικού...

Νομίζω πως λέγοντάς το ύγραναν τα μάτια του...

Και ξάφνου το γερασμένο πρόσωπο, ο μπαμπάκος μου, μεταμορφώθηκε σε επτά χρονών παιδί... εκεί μπροστά στα μάτια μου...

Για την ιστορία, ο παππούς αρνήθηκε να κρατήσει όπλο και βρέθηκε στο Μακρονήσι... εκεί φθηνά τη γλύτωσε... δεν είχε βλέπεις τίποτα μεμπτό το παρελθόν του... γύρισε κατά την άνοιξη στη γιαγιά και στα τρία του παιδιά...

Δεν ξέρω πως κατάφερε να αγοράσει μολύβι ο πατέρας μου...

I just want some affection

2011-11-30T00:59:00.001+02:00

Μεγάλη κρίση

μικρά μπαράκια

πολλά νέα μικρά μπαράκια

στο κέντρο της κρίσης

στο κέντρο της Αθήνας

χαμηλές τιμές

όσο χαμηλές και να είναι μου φαίνονται υψηλές

θα μου πεις "τι θες και τραβιέσαι άμα δεν έχεις μία;"

με το δίκιο σου

κι εγώ δεν έχω απάντηση

τουλάχιστον όχι λογική...

al sur...

2011-08-29T03:25:00.002+03:00

Οι καπνοί που «φούμαρα» τις τρείς πρώτες μέρες φαίνεται πως άφησαν μόνιμη παρενέργεια που με ακολούθησε για όλες της επόμενες του ταξιδιού…

Εγώ κι η ζάλη μου περάσαμε υπέροχα στον υπερβολικά ζεστό νότο της Ισπανίας. Ανύπαρκτες οι σκέψεις για το πριν και το μετά. Για πρώτη φορά στο εδώ και στο τώρα.

Μου μένουν στιγμές...

...

οι λόφοι από τις ακτές της Αφρικής στο βάθος ενώ το αυτοκίνητο τρέχει μες το καταμεσήμερο…

τα χιόνια στη Σιέρα Νεβάδα…

το πλήθος να φωνάζει κι ο ταύρος στην αρένα…

ακούω τη φωνή μου να τραγουδά…

βουλιάζω νωχελικά σε καυτά νερά στο ημίφως ενός χαμάμ ένα απόγευμα…

εκείνη η γρήγορη αγκαλιά και το παιχνίδι των χειλιών ένα ξημέρωμα… στα κλεφτά σαν τα σχολιαρόπαιδα…

Είπε: Δεν ξέρω άλλη διαχείριση της μοναξιάς μου…

2011-04-25T00:09:00.000+03:00

Διαχείριση της μοναξιάς …

Δεν θα πάψει… τρόπος διαχείρισης απαιτείται…

What's going on?

2011-04-24T17:21:00.001+03:00

Steps…Σαχλαμάρα νεανικό σίριαλ παίζει στην οθόνη που άνοιξε μετά από μέρες… εγώ οικιακά… δεν παρακολουθώ… ακούω…

Πιτσιρίκια στα εικοσικάτι χορεύουν παίζουν τραγουδούν…

Ένας όμορφος παίζει κιθάρα και μια όμορφη τραγουδά αυτό:

Τι μου θύμισε…

Εικοσικάτι κάποτε κι εγώ, σε ένα συνοικιακό ωδείο πρόβαρα το κομμάτι…

thirty-five years and my life is still
trying to get up that great big hill of hope
for a destination...
And I scream at the top of my lungs
What's going on?

Δυο μέρες τώρα…

2011-04-22T16:18:00.000+03:00

Δυο μέρες τώρα κλαίει σε ένα μπαλκόνι. Αυτό το συνεχές μακρόσυρτο κλάμα μου καταλήγει σε μικρό ουρλιαχτό…

Δύο μέρες θρηνεί σε ένα μπαλκόνι… δεν μπορώ να το εντοπίσω… και δεν μπορώ να το αγνοήσω… εγώ όχι… τα αφεντικά του φαντάζομαι πως ναι… θα έφυγαν να γιορτάσουν κάπου αυτό το κάτι των ημερών… να σφάξουν κανα αρνί και να νιώσουν πιστοί…

Μεγάλη Παρασκευή για τους χριστιανούς σήμερα… ο θρήνος του μικρού ζώου εκεί έξω είναι ο μόνος αληθινός και ο μόνος που έχει λόγο ύπαρξης…

-Και πως το περίμενες δηλαδή ;

2011-04-21T22:11:00.000+03:00

-Ξέρεις κάτι … δεν μ’ αρέσει έτσι.

-Και πως το περίμενες δηλαδή ;

-Δεν ξέρω… δεν ξέρω… κάπως αλλιώς αλλά όχι έτσι…

Δεν το περίμενα έτσι…

αλλά δεν το θέλω κι αλλιώς…

δεν το μπορώ κι αλλιώς…

δεν το καταφέρνω κι αλλιώς…

ένας ηθοποιός δύο ρόλοι…

εγώ από τη μία εγώ από την άλλη…

πολλά χρόνια τώρα…

-Μ'αγαπάς λίγο;

-Όχι μεγάλα λόγια δεν είπαμε;

-Δεν με παίρνει για περισσότερα!

Περισσότερα…

δεν υπάρχουν αρκετά, πώς είναι δυνατόν να με παίρνει για περισσότερα…

-Αυτός εδώ είναι ο εγκέφαλος… ο εγκέφαλος που διψάει για αλήθεια και ποτέ δεν του δίνουν αρκετή και ποτέ δεν χορταίνει.

αλήθεια…

ποτέ δεν είναι αρκετή…

αλήθεια…

δεν λέγεται γιατί δεν αντέχεται

αλήθεια…

αληθινά ψέματα… τι ωραία που ακούγονται…

και πόσο όμορφα είναι να βουλιάζεις στη ζεστασιά τους…

κρατάει λίγο αλλά είναι όμορφα…

-Κι αυτό εδώ κάτω είναι το φύλλο που διψάει για έρωτα γιατί νιώθει μοναξιά πότε πότε…

-Κι εγώ στη ζωή μου τα χόρτασα και τα τρία όσο μπορούσα κι όσο ήθελα.

Δεν τα χόρτασα να πάρει…

Ακούς;

Το μάθημα τέλειωσε ε;… Μπορείς να πηγαίνεις…

«Κοίτα… άμα θέλεις να κοιμηθούμε μαζί… εντάξει…»

Που ‘σαι… ναι... θέλω να κοιμηθούμε μαζί…

να κοιμηθούμε…

αγκαλιά…

πλάι πλάι σε εμβρυική στάση κι αγκαλιά… σφιχτή… όλη νύχτα…

σφιχτή αγκαλιά… να ξεφυσάς τα όνειρά σου στο αυτί μου… να χτυπά η καρδιά σου στην πλάτη μου…

«Κοίτα… άμα θέλεις να κοιμηθούμε μαζί… εντάξει…»

Γιατί οι άνθρωποι όταν θέλουν να κάνουν έρωτα ρωτούν αν θέλουν να κοιμηθεί ο άλλος μαζί τους;

Έρωτα ρε… έρωτα… να κάνουμε έρωτα πες…

όμορφα…

γλυκά…

Να πηδηχτούμε… πες το ντε

σκληρά…

δυνατά…

πρόστυχα…

όπως θέλω…

όπως θέλεις…

όπως θέλουμε…

πρωί...

2011-04-20T14:07:00.003+03:00

Πρωί 4… πρωί 6… πρωί 9… έχει κι άλλο πρωί… έχει κι άλλο…

Ανοίγουν τα βλέφαρα στο τελευταίο πρωινό… 10;… 11;

Ένα από τα πρωινά είναι και το τελευταίο… ανοίγουν τα βλέφαρα

Τσαλακωμένα σεντόνια … μπλεγμένο καλώδιο γύρο από το μαξιλάρι… τα λόγια του screensaver τρέχουν στη λευκή οθόνη… Θα τα αλλάξω τα λόγια… «καλημέρα μωρό μου» θα βάλω να τρέχει… να γυρίζω να βλέπω κάτι το πρωί δίπλα μου…

δευτερόλεπτα σκέψης…

καλά;… άσχημα; … έχω λόγο;

Συνειδητοποίηση…

κι ένα τράβηγμα στο στομάχι… μοιάζει πάνινο και σαν να θέλει να γυρίσει τα μέσα έξω…

Ζάλη … άλλοτε μόνη άλλοτε με παρέα τη γεύση μπύρας…

Παλάμες στην πονεμένη μέση, γλιστρούν στο στήθος και στη ζέστη ανάμεσα στα πόδια… αγκαλιά… μια βουτιά σε σκοτεινές, υγρές σκέψεις… κλειστά βλέφαρα και στραγγίζω τον αέρα από τα πνευμόνια μου που μυρίζει καπνό και ύπνο… καμιά φορά λέω πως δεν θα πάρω άλλον, θα μείνω εκεί μόνο να εκπνέω, είναι πιο εύκολο.

Και μένω εκεί… αγκαλιά εγώ μ’ εμένα… και προσπαθώ να σκεφτώ… να σε σκεφτώ… να νιώσω… να φανταστώ…

Νιώθω τεντωμένο όλο μου το είναι όλες μου τις αισθήσεις… τόσο που δεν νιώθω… κουλουριάζομαι σα σκουλήκι… θα γλιστρήσω να πέσω στο πάτωμα … να κρυφτώ από κάτω από το κρεβάτι μέχρι το άλλο πρωί…

Πρωί 4… πρωί 6… πρωί …

Ναι αλλά έτσι είναι η ζωή τι να κάνουμε;...

2011-04-07T19:04:00.001+03:00

«Ναι αλλά έτσι είναι η ζωή τι να κάνουμε;»

Ήρθε ο καλός της να την πάρει.

«Γεία σου φιλενάδα σε κλείνω»

Πήρε τη βαλίτσα της… ελάχιστα χρήματα στην τσέπη της και βούρ για μίνι διακοπούλες…

Για τρίτη φορά σήμερα η ίδια φράση…

Χμμμμμμμμ … Ρε λες;…

Υπερβολική σκέψη, υπερβολικά αισθήματα…

«Ναι αλλά έτσι είναι η ζωή τι να κάνουμε;»

Αυτή η ζωή δεν είναι για υπερβολική σκέψη και δεν είναι για υπερβολικά αισθήματα…

Δεν είναι που δεν καταλαβαίνω… δεν είναι πως είμαι ευκολόπιστη…

Είναι που επιμένω να είμαι ρομαντική κι ευαίσθητη… αυτό είναι…

«Ναι αλλά έτσι είναι η ζωή τι να κάνουμε;»

Δεν πειράζει... ;)

Demasiado nunca,
demasiado no…

Περί τυφλότητας...

2011-03-22T03:48:00.004+02:00

Πόναγα πολύ… όλο μου το μάτι πονούσε και το ένιωθα να μεγεθύνεται. Όλα άρχιζαν σιγά σιγά να θολώνουν και να βυθίζονται σε μία λευκότητα… πέρναγε η ώρα και χειροτέρευα ώσπου κατέληξα να διακρίνω από το δεξί μου μάτι μόνο φιγούρες.

Όλα γύρω μου είχαν ένα γενικό σχήμα και καμία λεπτομέρεια, καλυμμένα από ένα κατάλευκο πέπλο.

Θα περίμενε κάποιος σε αυτή τη λευκότητα να επικρατεί ηρεμία, αυτή η λευκότητα να είναι υποφερτή… Θα περίμενε κάποιος πως μια λευκή τυφλότητα είναι πιο ευχάριστη (αν μπορεί να ειπωθεί κάτι τέτοιο) από το απόλυτο σκοτάδι.

Δεν συνέβαινε έτσι όμως. Ένιωθα πως αυτό το φώς συνοδεύονταν από απίστευτο θόρυβο… Το συνεχές φώς με ζάλιζε, με κούραζε και αναγκαζόμουν να κλείνω το μάτι μου για να βυθιστώ στο σκοτάδι και στην ησυχία. Η άρρωστη λαμπρότητα του ενός ματιού με εμπόδιζε να δω από το υγιές μάτι και με οδηγούσε να αποζητώ το σκοτάδι…

Η σκέψη πως έχω κάτι σοβαρό με τάραξε. Πέρασε από το μυαλό μου πως θα αποκτήσω μόνιμο πρόβλημα στην όραση μου.

«Κι αν πάψω να βλέπω; Τι θα κάνω αν παραμείνουν όλα λευκά;» αναρωτιόμουν…

"Μέχρι σήμερα έβλεπες;

Κι αν ναι ,έβλεπες καθαρά;

Έβλεπες αυτά που συνέβαιναν ή αυτά που ήθελες;"

Η φωνή της Μαρίας από την άλλη πλευρά της γραμμής είχε μια αφοπλιστική ηρεμία… κι εγώ δεν είχα απάντηση.

"Ίσως τα άρρωστο μάτι σου προσπαθεί κάτι να σου πει" συνέχισε γελώντας…

Έκλεισα το τηλέφωνο έχοντας μια περίεργη ηρεμία.

Όλα γύρω μου είχαν ένα γενικό σχήμα και καμία λεπτομέρεια… απλά τώρα το συνειδητοποιούσα. Έκλεισα τα μάτια… Βυθίστηκα στο σκοτάδι μπας και βρω το φως μου…

Λίγες μέρες μετά περπάταγα στο κέντρο της Αθήνας γυρνώντας από ακόμα μία επίσκεψη στον οφθαλμίατρο. Άλλο το να γνωρίζεις πόσο αφιλόξενη είναι η πόλη μας για ανθρώπους με προβλήματα όρασης ή κίνησης και άλλο να το βιώνεις. Είναι πραγματική εμπειρία να κατεβαίνεις τη Σίνα μια βροχερή συννεφιασμένη απεργιακή μέρα, έχοντας πέντε δέκατα όραση.

Φτάνω στην Πανεπιστημίου και σκέφτομαι πως τελείωσαν τα προβλήματα μου μια και πλησιάζω στη στάση του τρόλεϊ… αλλά συναντώ προσυγκέντρωση πορείας…
Θύμωσα τόσο πολύ. Έπρεπε σε αυτή την κατάσταση να καταφέρω να περπατήσω μέχρι την πλατεία Κουμουνδούρου για να χωθώ σε λεωφορείο. Μου ήρθε να πιάσω από το παλαιστινιακό φουλάρι κανα πιτσιρικά σύντροφο και να του ζητήσω λύση και για το δικό μου πρόβλημα μια και έδειχνε ευαισθητοποιημένος για τόσα άλλα γύρω του…

Πέρα από θυμό ήμουν και ανήσυχη… Ήξερα πως υπάρχει πιθανότητα να είσαι κάπου εκεί.

Πήρα βαθιά ανάσα έπιασα τη μητέρα μου από το χέρι και άρχισα να διασχίζω την Πανεπιστημίου… Επέλεξα να μπλεχτώ με τον κόσμο…
Πήγαινα με το κεφάλι σε γωνία… Έψαχνα… Είχα ήδη ταχυκαρδία… Έψαχνα …
Έφτασα στην Κοραή, κοντοστάθηκα και γύρισα να κοιτάξω προς τον δρόμο.

Το χαμόγελό σου, το βλέμμα σου, η κίνησή σου.
Ήσουν εκεί, δέκα μέτρα μακριά από εμένα.
Μετά από τόσα χρόνια τα μάτια μου που δεν βλέπουν, σε είδαν
Έσφιξα το χέρι της μητέρας μου. Έτρεμα.
Προσπάθησα να κάνω ένα βήμα προς τα εσένα… Ένιωσα πως θέλω να σου μιλήσω. Αλλά όχι, δεν γίνονταν, δεν θα άντεχα κάτι τέτοιο, ξεκόλλησα τα πόδια μου από το τσιμέντο, γύρισα την πλάτη κι άρχισα να περπατάω αργά χωρίς να μιλάω.

Πέρασαν πέντε μέρες… σήμερα έκλαψα.

Τρίτη 7 Ιουνίου 2011... κάμποσο μετά της δέκα... κάπου στο κέντρο...

Σαν να σε ακολουθεί μια κάμερα που γυρίζει…

Σκηνές…

Είπαμε ότι είχαμε να πούμε, ή τουλάχιστον προσπαθήσαμε να πούμε ότι είχαμε στο νου μας να πούμε και μετά γύρισα την πλάτη μου κι έφυγα…

Κάπου εκεί ένιωσα πως άκουσα τον ήχο της κλακέτας και ένα δυνατό STOP, ένιωσα πως το γύρισμα τελείωσε και είχα την πελώρια ανάγκη να γυρίσω πάλι προς την πλευρά σου, να σε πλησιάσω και … να μιλήσουμε εμείς και όχι το σενάριο.

Πού ήσουν;

Είσαι όμορφη…

Τα μάτια σου δεν έχουν αλλάξει…

Γιατί ;

Πώς;

Η μυρωδιά σου είναι πάντα γνωστή.

Πάρε με αγκαλιά…

Μη μ’ αφήσεις …

Τίποτα από αυτά δεν έγινε…

Ήπια ένα μπουκάλι μπύρα σχεδόν με μια γουλιά. Ζύγισα το κινητό μου μέσα στην παλάμη μου… ποιόν γελάω… δεν υπάρχει κανείς να καλέσω… δεν έχει νόημα.

Τα ξημερώματα τα μάτια μου που έτρεχαν ξέβαψαν στην αγκαλιά της…

Προσθέτοντας νερό σε γκρέμλιν…

2011-02-20T18:21:00.001+02:00

«Να το “σκάσω”;» αναρωτήθηκα…

όχι να το “βάλω στα πόδια”…

το τσιγάρο που για ώρα αναρωτιόμουν αν έπρεπε να φτιάξω, τώρα το κράταγα και αναρωτιόμουν αν έπρεπε να το καπνίσω.

Η γεύση του πάντα με αναγουλιάζει, προτιμώ να έχω πιει πρώτα…

πάντα το κακοστρίβω…

δεν πειράζει, τι δουλειά του την κάνει…

να γεμίσει το κεφάλι μου καπνό να μη σκέφτομαι...

Ξάπλωσα και βαρύνανε τα μάτια μου…

Ο ήχος της τηλεόρασης που παρέμενε ανοιχτή δίπλα μου, για κάποιον λόγω απομακρύνθηκε από τα αυτιά μου, φάνταζε σαν να ακούγονταν στο βάθος, σε απόσταση και χαμηλός. Αντιθέτως μια γάτα που γκρίνιαζε κάπου στη γειτονιά ήταν σαν να ουρλιάζει μέσα στ’ αυτί μου.

Κατάπια την μπύρα με μεγάλες γουλιές.
δεν διψούσα...
επέβαλα στον εαυτό μου κι άλλο λίγο αλκοόλ.

Είχα μπει στο σπίτι βουρκωμένη.

Δεν έβγαλα το φόρεμα, ούτε το σουτιέν που με καταπίεζε.

Έμεινα έτσι ντυμένη και βαμμένη,
έμεινα όπως ήμουν γιατί σε περίμενα.
Έλεγα πως θα έρθεις … και ήθελα να είμαι έτοιμη…

ήξερα πως δεν θα έρθεις …

περίμενα…
ντυμένη και βαμμένη…
με το βραχιόλι και το δαχτυλίδι…

με το σκουλαρίκι να κρέμεται και το σουτιέν να μη μ’ αφήνει να ανασάνω…

δεν υπάρχεις…
αλλά εγώ ξάπλωσα ντυμένη και βαμμένη και σε περίμενα στον καναπέ…
ο ήχος της τηλεόρασης είχε εξαφανιστεί…
το νιαούρισμα είχε γίνει βρυχηθμός πια μες το κεφάλι μου…

Βουλιάζω…

μέσα σε καπνισμένες σκέψεις…

ο μπάρμαν που με αγκάλιασε και είπαμε αμήχανες ασυναρτησίες…

το βλέμμα της φίλης μου που βιάζονταν να φύγει…

τον χαρτάκι που μου έσφιξε στα χέρια εκείνος ο άγνωστος…

γέλασα δυνατά όταν το άνοιξα λίγο μετά…
γέλασα δυνατά και ψεύτικα…
άλλο ένα ίδιο όνομα…
μέχρι και τα νούμερα ίδια μου φάνηκαν.

Θα ήθελα να ήμουν άλλη…
κάθε φορά μια άλλη...
η άλλη που θα σου ταίριαζε…

Και θέλω να είμαι εγώ…
αλλά ποία είμαι εγώ;

Βουλιάζω…

μέσα σε καπνισμένες σκέψεις…

δεν ξέρεις πόσο θέλω να μείνω εδώ, μέσα σε αυτή τη ζάλη…

Γιατί με αγαλλίασες;…

δεν έπρεπε…

δεν κατάλαβες πως είναι σαν να έριξες νερό σε ένα γκρεμλίν;

Γιατί με χάιδεψες και μου κράτησες το χέρι;

Βουλιάζω…

δεν κοιμήθηκα αγκαλιά σου. ..

δεν ξέρεις πόσο το ήθελα…

Ήξερα πως θα ξύπναγα μόνη κι ας ξυπνάγαμε αγκαλιά…

Δεν κοιμάμαι εύκολα πια αγκαλιά με άλλον….
όταν νιώσω πως μπορώ … τότε ξέρω πως πρέπει να τρέξω μακριά…

Βουλιάζω…

δεν έχω λόγια...

2010-12-27T22:47:00.001+02:00

Λοιπόooooν... διάβασα στο Ε της ελευθεροτυπίας αυτό και ψάχνοντας στο διαδίκτυο για το βιβλίο του Dawkins βρήκα αυτό και κατά συνέπεια ολόκληρο το βιβλίο.

Άρχισα να το διαβάζω και κατάλαβα πόσο γέρασα… δεν είμαι εγώ για τέτοια, δεν μπορώ να σημειώνω με τα εργαλεία του Acrobat, γουστάρω να αφήσω το βιβλίο στο κομοδίνο και άλλα τέτοια …

Τέλος πάντων δεν είναι αυτό το θέμα μου. Σήμερα Δευτέρα πήγα και χώθηκα στα βιβλιοπωλεία στο κέντρο θέλοντας να αγοράσω κάποια δωράκια αλλά και να αγοράσω το εν λόγω βιβλίο. Στην επιστροφή για το σπίτι μέσα στο τρόλεϊ το άνοιξα και άρχισα να διαβάζω. Κάποια στιγμή με σκούντησε ένας κύριος και μου είπε σχετικά δυνατά (διότι είχα και τα ακουστικά στα αυτιά): «Μια και διαβάζεις αυτό το βιβλίο πάρε να διαβάσεις κι αυτό»

Κόκαλο εγώ… το πήρα ευγενικά και άρχισα (ή έκανα πως άρχισα) να διαβάζω ΑΥΤΟ:

Γύρισα με τρόπο να τον κοιτάξω… καθόταν δυο θέσεις πιο πέρα… Αμπέχονο με δεκάδες ελληνικές σημαίες και διάφορα άλλα παρόμοια…

Όταν σηκώθηκα να κατέβω ο κύριος με πληροφόρησε πως ο σύλλογος έχει και ιστοσελίδα...

Δεν είχε ξεχάσει να γράψει και το τηλέφωνό του βέβαια…

...

2010-12-26T21:43:00.000+02:00

steal life / still life

by Ο δικός μου ουρανός

Πάρε '10...

2010-12-26T12:12:00.001+02:00

Μαμά...

2010-12-12T14:40:00.000+02:00

-Μαμά πώς ήμαστε μικρά; Σαν παιδιά πως ήμαστε; Περιέγραψε μου μια μέρα μας.
Κούνησε το κεφάλι της… σχεδόν λυπημένα…
-Δεν ξέρω… νομίζεις πως σας έζησα; Όταν επέστρεφα από τη δουλεία είχε περάσει η μέρα… κι εσείς μεγαλώνατε…
Δεν μπορούσα να φανταστώ τη μητέρα μου να μη δουλεύει. Ούτε κι εκείνη τον εαυτό της. Ήθελε να δουλεύει, σίγουρα όμως δεν δούλευε από χόμπι, υπήρχε πάντα η ανάγκη να δουλεύει. Έβλεπα την κούραση της αλλά έβλεπα και πόσο ζωντανή την έκανε η δουλεία της… Δεν είχα καταλάβει όμως πόσο πολύ της λείπαμε. Σήμερα το πρωί το είδα στο βλέμμα της.
-Από τις τέσσερις και μετά σας ζούσα. Νεογέννητα ήσαστε και εγώ έπρεπε να σας αφήσω και να πάω στη δουλειά… δεν είχαμε άδειες τότε. Έλειπα κι εσείς μεγαλώνατε.
Στεναχωρήθηκα. Ήθελα να της πω πως δεν μας έλειψε, πως κατάφερε να είναι πάντα εκεί, πως καταφέρνει να είναι πάντα εδώ. Δεν της το είπα, απλά την πίεσα να θυμηθεί μέρες ρουτίνας και να μου τις περιγράψει.
Μου διηγήθηκε πάλι πώς με γέννησε, πόσο στεναχωρήθηκε που έπρεπε να αφήσει το μωρό της στο νοσοκομείο για τρεις μέρες μόνο λόγω ενός απλού ίκτερου, και να έρθει σπίτι μόνη. Μου επισήμανε και πάλι πόσο με αγαπούσε ο αδερφός μου και με τι τρόπους το εξέφραζε.
-Έπαιζες στο πάρκο σου και σκαρφάλωνε κι αυτός μέσα… δεν σε άφηνε μόνη, και να σκεφτείς πως μέχρι να έρθεις εσύ δεν καταφέρναμε να τον κρατήσουμε εκεί μέσα. Τα μεσημέρια δεν κοιμόσουν εύκολα, νευρική από τότε, μόνο ο πατέρας σου το κατάφερνε να σε ηρεμήσει. Μεγαλώνοντας έπρεπε να παίζεις μόνη, ο αδερφός σου ήταν στο σχολείο βλέπεις. Δεν μαλώνατε μικρά, μοιραζόσαστε τα πάντα…
Συνέχισε να μιλάει… σαν να ξεχάστηκε… αλλά όχι… ήταν ακόμα στεναχωρημένη…

And She fights for her life...

2010-12-08T17:26:00.000+02:00

Canción de la lluvia

2010-10-25T12:29:00.000+03:00

Allá en el mundo cae la lluvia
obstinada y tranquila.

Llueve como para morir
y yo, saciado y triste,
torpemente estoy vivo.

Ah qué hinchazón de sentimientos,
alma deforme, alma incómoda
como una viscera.

Ángel de furia, ven,
mírame con tus ohos calcinantes,
tráeme la rabia y el árido deseo,
quítame este desdén ahíto
de la vida; quita del mundo,
quita esta pérfida náusea tan dulce.

Το τραγούδι της βροχής

Κάπου στον κόσμο πέφτει η βροχή

με πείσμα και ήρεμη.

Βρέχει σαν να 'ταν θάνατος

κι εγώ, χορτασμένος θλιμμένος

είμαι αδέξια ζωντανός.

Α! τι πληρώρα αισθημάτων,

ψυχή παραμορφωμένη, άβολη ψυχή

σαν σπλάχνο.

Άγγελε της μανίας, έλα,

κοίταξέ με με τα φλογερά σου μάτια,

δώσ' μου τη λύσσα και τον άγονο πόθο,

διώξε μου αυτή τη χορτάτη αδιαφορία

της ζωής, διώξε απ' τον κόσμο

διώξε αυτή την ύπουλη τόσο γλυκιά ναυτία.

Κάνω πως είσαι εδώ…

2010-10-03T23:34:00.001+03:00

Κάνω πως είσαι εδώ…

Σε φαντάζομαι δίπλα μου, δεν έχεις πάντα την ίδια μορφή, πότε γίνεσαι έτσι, πότε αλλιώς… είσαι όμως εδώ… στο εδώ και στο τώρα μου.

Εχθές βλέπαμε μαζί εκείνη την κωμική σειρά που αγαπάμε… και γέλαγα και με κοίταζες… και γυρνούσα να και σε φιλούσα.

Άλλες φορές είσαι δίπλα μου καθισμένος στο Μετρό ή περπατάμε μαζί στον δρόμο. Θυμάσαι τις προάλλες που σταματήσαμε σε εκείνο το παλαιοπωλείο στην Ερμού, αργά το βράδυ μετά από τις μπύρες μας, και χαζεύαμε την πραμάτεια του κάτω από τους λευκούς γλόμπους; (Περπάτησα μόνη μου την Ερμού λέει η πραγματικότητα).

Μια άλλη μέρα πάλι, με χάζευες να μαγειρεύω και γελούσαμε με την δεδομένη αποτυχία μου… (έφαγα μόνη μου το φαγητό… και ναι… ήταν αποτυχία).

Προχθές το βράδυ που γελάγαμε πριν κοιμηθούμε; Και το επόμενο πρωί που ξυπνήσαμε αγκαλιά; Το μεσημέρι που μαλώσαμε για έναν χαζό λόγο; Θυμάσαι;

Όχι μη φοβάσαι… δεν είμαι τρελή… δεν είπα ποτέ πως είμαι φυσιολογική, αλλά δεν είμαι τρελή… για να μην τρελαθώ το κάνω.

Μονόλογος...

2010-09-27T01:36:00.001+03:00

...Κι όλα αυτά σ' τα είπα γιατί με ρώτησες τι εννοώ "δε βρίσκω εγώ τον έρωτα που θέλω". Να τι θέλω, λοιπόν: έναν άνθρωπο που να έχει όραμα, έναν άντρα που να ονρειρεύεται κάτι πέρα απ' αυτήν τη σήψη, κάποιον να σχεδιάζει το πέταγμα... να κοιταχτούμε κοιτάζοντας κι οι δυο στην ίδια κατεύθυνση, πέρα μακριά... Ένα αντάρτικο απεγνωσμένης ομορφιάς θέλω... αυτό...

"Έτσι... κι αλλιώς κι αλλιώτικα"
Γιώργος Σκούρτης

Γραμμή Βικτώρια Πειραιά…

2010-09-08T03:04:00.001+03:00

Μεγάφωνο: Επόμενη στάση Θησείο…

Θυμάμαι:

Αποβιβάζομαι…

Μα διατηρώ την ταχύτητα του συρμού… και κολλάω με μανία σε μια αιχμηρή γωνία.

Δε νιώθω πόνο...

Τόσο πολύ πονάω που δε νιώθω πόνο…

Το τραύμα είναι βαρύ αλλά το καταλαβαίνω μόνο όταν επιστρέφω σπίτι.

Μπαίνω μέσα και από το βλέμμα της καταλαβαίνω πως είμαι σοβαρά…

Τρέχω στον καθρέφτη… δεν έχω είδωλο… έχω εξαφανιστεί.

Έρχεται με αγκαλιάζει και κλαίμε γερμένες στη μπανιέρα.

Θα πάρει καιρό…

Μεγάφωνο: Επόμενη στάση Μοναστηράκι…

Θυμάμαι:

Αποβιβάζομαι …

Κυκλοφορώ ακόμα δίχως είδωλο…

Ναι αυτό είναι… κυκλοφορώ ακόμα δίχως είδωλο και ψάχνω να το βρω στα μάτια των άλλων.

Είμαι χαρούμενη αλλά λυπημένη…

Χαρούμενη που θα σε δω… λυπημένη που δεν θα σε ξαναδώ

Δεν τολμάω καν να ελπίσω… θέλω πολύ αλλά δεν τολμώ.

Δεν τολμάω καν να φανταστώ πως είναι να σε φιλάω…

«Αν δε φαντάζεσαι φωτιές, με κάρβουνα μην παίζεις»...

Θα πάρει καιρό…

Μεγάφωνο: Επόμενη στάση Σύνταγμα…

Θυμάμαι:

Αποβιβάζομαι…

«Nombres de dos desconocidos»…

Συζητήσεις με λουκουμένια «θήτα», συριστικά «σίγμα» και διπλά «ρο».

Βαβέλ…

Ρωτάς και δεν ξέρω να απαντήσω, αλλά και να ήξερα δεν θα άνοιγα το στόμα μου…

«Τα μάτια σου τα λένε όλα» λες…

«te beso y me muerdo los dientes»

Ήμασταν ξύπνιοι,

χαϊδεμένοι από τη λήθη.

Ήμασταν διακριτικοί,

μόνοι, σιωπηλοί,

χωρίς τίποτα να πούμε.

Ήμασταν προσεκτικοί

με την ψυχή και με το σώμα

αποτεφρωμένα για αιώνες.

Ήμασταν φτιαγμένοι

να μην εκφέρουμε γνώμη,

ονόματα δύο αγνώστων.

... και η σκόνη που σηκώνεται:

αστερισμός μικροσκοπικών ιδεών.

αόρατο: μύθος.

« De ideas microscópicas … Invisible … Mito»

Μεγάφωνο: Επόμενη στάση Πανεπιστήμιο…

Θυμάμαι:

Αποβιβάζομαι…

Ήμασταν σταθεροί

προλέγοντας το μέλλον.

Ήμασταν απόμακροι,

σώμα με σώμα,

χωρίς τίποτα να προσποιούμαστε.

Δεν είχαμε πείνα,

ούτε πρόκατάληψη,

χορτάτοι από λήθη.

Μπήκαμε σε πειρασμό,

έπειτα εκδιωχθήκαμε,

αφού δοκιμάσαμε τον καρπό που εξαφανίστηκε.

Για ένα ολόκληρο λεπτό σου μιλάω χωρίς να σε κοιτώ…

Δεν καταλαβαίνεις αλλά μου ζητάς να συνεχίσω…

Κι εγώ συνεχίζω… έχω μάθει να μιλάω μόνη μου…

Και να κοιμάμαι μόνη μου…

Σηκώνομαι από το κρεβάτι… και νιώθω να κοιτάς την πλάτη μου καθώς βγαίνω από το δωμάτιο. Γυρίζω αλλά έχεις κλειστά τα μάτια.

«Πού ήσουν» με ρωτάς μετά, «κοιμήθηκες καθόλου;».

Το χαμόγελό σου δείχνει πως δεν χρειάζεται να απαντήσω.

Το μόνο που ελπίζω είναι να γράψεις ένα τραγούδι για εμένα…

Και όταν το διαβάζω κλαίω…

Το μόνο που ελπίζω είναι να σε ακούσω να το τραγουδάς…

Μεγάφωνο: Επόμενη στάση…

Αποβιβάζομαι...

Και κάθε φορά θυμάμαι τα ίδια… στους ίδιους σταθμούς.

Επιστρέψατε όλοι… γιατί;

2010-08-29T14:52:00.001+03:00

Δεν έχετε καταλάβει πως είναι καλύτερα όταν λείπετε…

Οι δρόμοι είναι άδειοι κι ήσυχοι, το κέντρο κοντεύει να γίνει όμορφο και κατά τη διάρκεια της μέρας, πράγμα που όταν είστε εδώ του συμβαίνει μόνο τη νύχτα.

Τα λεωφορεία είναι εκεί για να με πάνε βόλτα στους άδειους δρόμους, χωρίς το στριμωξίδι που προκαλείτε, χωρίς τις καγκουριές σας και τα κινητά σας να χτυπάνε σε ήχους ζεϊμπέκικου μέσα στ’ αυτιά μου.

Τα μπαρ (όσα παραμένουν ανοιχτά) έχουν όσο κόσμο χρειάζεται.

Όλα έχουν ήρεμους ρυθμούς και καμιά φορά αισθάνεται κανείς πως κοντεύουν να γίνουν ανθρώπινες οι συνθήκες σε ετούτη την πόλη.

Περιφερόμουν μία από τις μέρες του Αυγούστου σε ένα σουπερμάρκετ, εγώ και τα προϊόντα… μόνο! Και ενώ χαζολογούσα κοιτάζοντας τις κονσέρβες η πωλήτρια που ήταν αρκετά πιο πέρα άρχισε να μου μιλά. Χαμογελαστή μου έλεγε διάφορα αδιάφορα, ήταν πρόθυμη να μου δώσει τη βοήθειά της και την άποψή της για την καλύτερη σάλτσα ντομάτας! Και αναρωτιέμαι, αν πάω σήμερα που επιστρέψατε όλοι, στο ίδιο κατάστημα, αυτή η γυναίκα θα μου μιλήσει και μάλιστα με τον ίδιο τρόπο ή δεν θα προλαβαίνει να χ@#^^ ;

Τεσπά ας μη πλατειάζω… το μόνο που ήθελα να δηλώσω είναι πως επιστρέψατε όλοι!

Και το μόνο που θέλω να ρωτήσω είναι «Γιατί;»

"Ο Αναρχικός Τραπεζίτης", Φερνάντο Πεσσόα

2010-07-30T20:34:00.000+03:00

...
«Τι σημαίνει άραγε να αγωνίζεται κανείς στην πράξη; Να αγωνίζεται κανείς στην πράξη σημαίνει πόλεμος. Ή τουλάχιστον κάποιος πόλεμος. Και πώς πολεμάει κανείς τους κοινωνικούς θεσμούς; Αλλά γενικά, πώς πολεμάει κανείς; Πώς νικάει κανείς τον εχθρό σ’ έναν πόλεμο; Μ’ έναν απ’ τους ακόλουθους δύο τρόπους: ή τον σκοτώνει, δηλαδή τον καταστρέφει, ή τον αιχμαλωτίζει, τον υποτάσσει και τον καταδικάζει σε αδράνεια. Δεν ήμουν σε θέση να καταστρέψω τους κοινωνικούς θεσμούς, γιατί τους κοινωνικούς θεσμούς μόνο μια κοινωνική επανάσταση θα μπορούσε να τους καταστρέψει. Μέχρι τότε μπορεί βέβαια να αποδυναμώσει κανείς, ώστε στο τέλος να εξαρτώνται μόνο από μια λεπτή κλωστή` δε θα καταστρέφονταν όμως, παρά μόνο με την εγκαθίδρυση της ελεύθερης κοινωνίας και την ουσιαστική πτώση της αστικής κοινωνίας. Το περισσότερο που θα μπορούσα να προσφέρω εγώ απ’ αυτή τη σκοπιά θα ήταν να καταστρέψω το ένα ή το άλλο μέλος εκείνων των τάξεων, απ’ όπου προέρχονται οι εκπρόσωποι της αστικής κοινωνίας, και μάλιστα εννοώ αυτό το καταστρέφω με τη φυσική έννοια του σκοτώνω.

Εξέτασα αυτή την περίπτωση και διαπίστωσα πως θα ήταν ηλιθιότητα. Ας υποθέσουμε ότι σκοτώνω έναν, δύο ή και μια ντουζίνα εκπροσώπους των κοινωνικών θεσμών…

Και το αποτέλεσμά; Μήπως μ’ αυτό θα ΄βγαιναν αποδυναμωμένοι οι κοινωνικοί θεσμοί; Όχι . Οι κοινωνικοί θεσμοί δεν έχουν καμία σχέση με την πολιτική κατάσταση, που εξαρτάται από ένα μικρό αριθμό ανθρώπων ή μερικές φορές κι από έναν και μόνο άνθρωπο. Το κακό των κοινωνικών θεσμών είναι οι ίδιοι ως ολότητα κι όχι τα άτομα που τους εκπροσωπούν, αν εξαιρέσει κανείς το γεγονός ότι τους εκπροσωπούν. Πέρα απ’ αυτό, μια κοινωνικής φύσεως απόπειρα δολοφονίας προξενεί πάντα κάποια αντίδραση. Όχι μόνο μένουν όλα όπως ήταν, αλλά μερικές φορές τα πράγματα γίνονται και χειρότερα από πάνω. Και φανταστείτε για λίγο να μ’ έπιαναν τη στιγμή της απόπειρας, πράγμα που δεν είναι απίθανο. Μα μ’ έπιαναν και να με εξουδετέρωναν με τον έναν ή τον άλλον τρόπο. Και φανταστείτε να είχα σκοτώσει καμιά ντουζίνα καπιταλιστές. Τι θα ‘βγαινε στο τέλος; Με την εξουδετέρωσή μου, ακόμη κι αν δεν κατέληγα νεκρός αλλ’ απλώς στη φυλακή ή στην εξορία, η αναρχική υπόθεση θα έχανε ένα αγωνιζόμενο μέλος της. Οι δώδεκα καπιταλιστές αντίθετα που θα είχα εξοντώσει, δεν θα ήταν δώδεκα μέλη που έχασε η αστική κοινωνία, γιατί τα μέλη απ’ τα οποία συντίθεται η αστική κοινωνία δεν είναι αγωνιζόμενα αλλά μόνο παθητικά μέλη, αφού ο «αγώνας» δεν ξεκινάει βέβαια απ’ τα μέλη της αστικής κοινωνίας, αλλά απ’ την ολότητα των κοινωνικών θεσμών στους οποίους αυτή στηρίζεται. Μόνο που οι κοινωνικοί θεσμοί δεν είναι άτομα, για να τους πυροβολήσει κανείς… καταλαβαίνετε; Δεν θα ήμουν ένας στρατιώτης που σκότωσε δώδεκα στρατιώτες του αντίπαλου στρατού, αλλά απλώς ένας στρατιώτης που σκότωσε δώδεκα πολίτες απ’ το έθνος του αντίπαλου στρατού. Αυτό δε θα ‘ταν τίποτ’ άλλο από μια ηλίθια σφαγή, μια και μ’ αυτόν τον τρόπο δε θα εξουδετερώνονταν κανένας αγωνιστής. Συνεπώς δεν έπρεπε καν να σκέφτομαι να καταστρέψω όλους ή ένα μέρος των κοινωνικών θεσμών. ΄

Επρεπε να τους υποτάξω, να τους νικήσω υποτάσσοντάς τους και να τους καταδικάσω έτσι σε αδράνεια»

...

2010-07-28T15:31:00.001+03:00

Άγιοι Απόστολοι Αττικής…

Παραθεριστικό μέρος κοντά στην Αθήνα, πράγμα που σημαίνει πως είναι το βασίλειο της αυθαιρεσίας, της άναρχης δόμησης και της κακογουστιάς. Σε αυτό το βασίλειο την τιμητική τους έχουν οι κάκουγκρες και οι απανταχού ελληναράδες. Ζεστά θολά νερά αμφιβόλου καθαριότητας, γιαγιάδες με ταπεράκια, μετανάστες πλανόδιοι πωλητές και δεσποινίδες ετών τριάντα εννέα, καψαλισμένες από τον ήλιο με ντεκαπάζ, ξεθωριασμένο τατουάζ στον ώμο και χρυσό αλυσιδάκι στον αστράγαλο.

Τριάντα ένα χρόνια πάνε από την πρώτη φορά που πάτησα το πόδι μου σε αυτή την περιοχή. Εδώ είδα πρώτη φορά καλοκαιρινό έναστρο ουρανό… Θυμάμαι τον πατέρα μου να το περιγράφει. Ήμουν τριών χρονών και ήταν η πρώτη βραδιά των διακοπών μας. Με έβγαλαν βόλτα στην παραλία και ξαμολήθηκα να τρέχω… ώσπου σήκωσα το κεφάλι μου ψηλά… και έπαψα να μιλώ και να κουνιέμαι. Είχα , λέει, μείνει άναυδη από τη θέα των αστεριών, δεν είχα δει ξανά τόσα πολλά μαζί. Εγώ εκστασιασμένη από το θέαμα του ουρανού και ο πατέρας μου σοκαρισμένος από το γεγονός ότι το παιδί του ήταν ένα παιδί της μεγαλούπολης…

Εδώ και χρόνια έρχομαι σε αυτό το μέρος ελάχιστα και μόνο για χάρη των γονιών. Επιμένουν να παραθερίζουν εδώ. Τους βολεύει, τους αρκεί… τους κάνει. Έχουν δημιουργήσει τον δικό τους μικρόκοσμο και νιώθουν καλά σε αυτόν. Νοικιάζουν ένα μικρό δωματιάκι μιας πολυκατοικίας που βρίσκεται μέσα σε μία τεράστια καταπράσινη (καταπατημένη βέβαια) έκταση δίπλα στη θάλασσα. Οι πλειοψηφία των ενοικιαστών σε αυτή την πολυκατοικία είναι ηλικιωμένοι άνθρωποι.

Παππούδες εν δράση…

Παρατηρώ την καθημερινότητα των γονιών μου. Είναι πια και οι δύο συνταξιούχοι. Η μητέρα μου δεν έχει ένα μήνα που σταμάτησε τη δουλειά. Όσον κι αν σε προσωπικό επίπεδο δεν μου ταιριάζει καθόλου η ζωή τους (πράγμα άκρως φυσιολογικό) με γοητεύει πάρα πολύ. Σε αυτή την ηλικία, αυτοί οι άνθρωποι, εκπέμπουν μία αισιοδοξία που συνειδητοποιώ πως δυσκολία βρίσκω σε ανθρώπους της ηλικίας μου.

Κάνουν όνειρα για το μέλλον… το κοντινό, αλλά κάνουν όνειρα! Προσπαθούν να έχουν πρόγραμμα, να είναι ενεργοί, ενήμεροι. Βλέπουν, νιώθουν και βιώνουν τις επιπτώσεις της ηλικίας τους στις αντοχές τους… και προσαρμόζονται ανάλογα. Η καθημερινότητά τους είναι το βασίλειό τους, και το δομούν έτσι ώστε να τους κρατά ζωντανούς αλλά και γεμάτους.

Ο πρωινός τους καφές (πάντα φτιαγμένος από τον μπαμπά), η καθημερινή εφημερίδα και η ιεροτελεστία του διαβάσματός της από τον πατέρα μου. 0ι δουλειές του σπιτιού από τη μητέρα μου (με την ανάλογη γκρίνια πάντα), η προετοιμασία του φαγητού, η ώρα της βουτιάς στη θάλασσα, η σιέστα του μεσημεριού. Η βόλτα για περπάτημα το βράδυ, οι παρεούλα με τους συνομήλικους, που τις περισσότερες φορές καταλήγει σε μικροδιαφωνίες για πολιτικά του προηγούμενου αιώνα και συνεπώς σε τροφή για κουτσομπολιό και σχόλια όταν θα ξαπλώσουν οι δυο τους δίπλα δίπλα το βράδυ για να κοιμηθούν. Όλα αυτά τα επαναλαμβάνουν με έναν τρόπο που δείχνει να μην τους κουράζει. Ακόμα και ο χρόνος (σεβαστός σε ποσότητα) που θα πρέπει να ασχοληθούν με τα φάρμακά τους, τα πιεσόμετρα και τις ενέσεις τους, δείχνει να μην είναι αγγαρεία… απλά ένα μέρος της καθημερινότητας που απαιτεί κι αυτό οργάνωση.

Διανθίζουν την καθημερινότητά τους με μικροαλλαγές και αυτό τους γεμίζει ακόμα περισσότερο. Κάποιες φορές η βραδινή κουβεντούλα στα παγκάκια εξελίσσεται σε (μετρημένες πάντα) οινοποσίες, το μεσημεριανό γεύμα παίρνει άλλη όψη όταν αποφασίζουν να φάνε μαζί με τους άλλους ένοικους σε μία κοινόχρηστη αίθουσα του κτηρίου, οι Κυριακές έχουν άλλη βαρύτητα αν έχει κανονίσει όλη η παρέα να ψήσει στην ψησταριά του κήπου και να φάει κάτω από το πεύκο.

Κι έρχομαι κι εγώ και προσθέτω ακόμα μια μικρή-μεγάλη διαφορά στην καθημερινότητά τους. Και βλέπω πόσο πολύ τους ευχαριστεί και τους γεμίζει.

Ο μπαμπάς ετοιμάζει άλλο ένα φλιτζάνι καφέ το πρωί, κάθετε δίπλα μου στο μπαλκόνι και μου σπρώχνει την εφημερίδα (πάντα της χθεσινής ημέρας, έκείνος μόνο έχει δικαίωμα στα "φρέσκα" νέα) και αρχίζουμε να διαβάζουμε. Θα κάνει σχόλια, θα πει ιστορίες (πάντα τις ίδιες και τις ίδιες), θα διαφωνήσουμε, θα συμφωνήσουμε, θα γελάσουμε, θα τσακωθούμε.
Η μαμά θα ζητήσει να την πάω στο θερινό σινεμά… ότι έργο κι αν παίζει της κάνει, αρκεί να την πάω στο θερινό σινεμά. Θέλει να περπατήσουμε ως εκεί, να πάρουμε μπυρίτσα και να κάνουμε τσιγαράκι μέχρι να αρχίσει το έργο. Φεύγοντας θα τσεκάρει τα «προσεχώς» για να κανονίσει την επόμενη έξοδό μας. Παλιότερα της άρεσε πολύ να κατεβαίνουμε και για απογευματινό καφεδάκι ( τώρα πια ούτε που το ζητά… κουράζεται εύκολα από το περπάτημα και δεν μπορεί).

Το καλύτερό τους είναι να τους πάω σε κανένα παραθαλάσσιο ταβερνάκι που γουστάρουν… Εκεί βλέπω πως χαμογελούν και τα μουστάκια τους. Ο μπαμπάς να ξαναγεμίζει το ποτήρι μου ρακί (κι ας χύνει το μισώ απέξω που δεν βλέπει καλά) και η μαμά να γκρινιάζει γιατί «το παιδί οδηγεί, δεν κάνει να πίνει». Κι εγώ να γελάω πραγματικά με την καρδιά μου με τις περιγραφές αστείων περιστατικών από τα νιάτα τους… Ιστορίες που έχω ακούσει χιλιάδες φορές στα τριάντα τέσσερα χρόνια της ζωής μου…
Και που εύχομαι να καταφέρω να ακούσω άλλες τόσες… κι ακόμα περισσότερες…

Θέλω να τους ακούω να λένε τα ίδια και τα ίδια…

Δεν θέλω να πάψουν… δεν θέλω να σωπάσουν…

Save me from all this death…

2010-06-02T15:05:00.004+03:00

Σώσε με σε παρακαλώ…

Σώσε με από όλον αυτόν το θάνατο.

Σφηνωμένη σε μία αιώνια εφηβεία, σε έναν ατελείωτο φόβο για αυτό το τέρας στον καθρέφτη, περιμένω να έρθεις να με σώσεις.

Τους έσπασα όλους τους καθρέφτες μέσα στο σπίτι κι αυτό το τέρας επιμένει να ξεπροβάλει από άλλα γυαλιστερά αντικείμενα ικανά να παράγουν είδωλα.

Θέλω να ανοίξω τα παράθυρα να δουν τα μάτια μου λίγο φως και δεν το κάνω. Δεν υπάρχει φώς εκεί έξω. Μόνο η απέναντι πολυκατοικία υπάρχει, κατάλευκη να παριστάνει τον ήλιο.

Ανοίγω την πόρτα… ο υπόνομος που μυρίζει και ο κάδος που σαπίζει … σκουπίδι από μόνος του, βωμός αΐδιας μπροστά στο σπίτι.

Σκατίλα και βρώμα παντού*… τελείωσε η άνοιξη και η μόνη ευχάριστη μυρωδιά που ένιωσα είναι αυτή από το ζαχαροπλαστείο-αλυσίδα που βρίσκεται απέναντι.

Αυτό το ζαχαροπλαστείο σουπερμάρκετ νομίζω πως είναι η απεικόνιση όλου του κόσμου γύρω μου. Αστραφτερό, καλοφτιαγμένο, καθαρό και με άπειρα λαχταριστά σοκολατένια γλυκίσματα… αν τα βάλεις στο στόμα σου έχουν όλα την ίδια γεύση… πλαστικού…

Τα βράδια βλέπω φιγούρες να αργοκινούνται στις ταράτσες.

Μια θηλυκή σέρνει μια ξύλινη καρέκλα στην άκρη κοντά στα κάγκελα… λες να πατήσει επάνω και να βουτήξει στο πεζοδρόμιο; Μια άλλη αρσενική περιφέρεται και κοιτά τον δρόμο. Μια ακόμα αρσενική μορφή κάθεται με πλάτη τον τοίχο δίπλα σε ηλιακούς θερμοσίφωνες. Στην απέναντι ταράτσα μια άλλη καπνίζει μπάφους ανάμεσα στα διάσπαρτα σκατά του σκύλου που περιφέρεται δίπλα της.

Κάθε βράδυ εμφανίζονται οι αργοκίνητες φιγούρες… μου θυμίζουν τη σκηνή με τα ζόμπι από τον Δράκουλα των Εξαρχείων. Μετά από λίγες μέρες παρατήρησής τους, έβγαλα το συμπέρασμα πως ψάχνουν απεγνωσμένα ένα σκοτεινό σημείο από όπου να μπορούν να δουν ουρανό… για αστέρια το αποκλείω… έχουν ξεχάσει ότι υπάρχουν.

*«Οι λεκάνες στις μοντέρνες τουαλέτες υψώνονται πάνω από το δάπεδο σαν το άσπρο λουλούδι του νούφαρου. Ο αρχιτέκτονας κάνει τα αδύνατα δυνατά για να ξεχνάει το σώμα την αθλιότητά του και ν’ αγνοεί ο άνθρωπος τι γίνονται τα περιττώματά του όταν το νερό απ’ το καζανάκι τα διώχνε γουργουρίζοντας. Οι αποχετευτικοί σωλήνες, παρ’ όλο που οι διακλαδώσεις τους φτάνουν ως μέσα στα διαμερίσματά μας, είναι προσεκτικά κρυμένοι απ’ τα μάτια μας κι αγνοούμε τα πάντα για τις αθέατες δεξαμενές από σκατά πάνω στις οποίες είναι χτισμένοι οι καμπινέδες μας, οι κρεβατοκάμαρές μας, οι αίθουσες των χορών και τα κοινοβούλιά μας.»

Η αβάσταχτη ελαφρότητα του είναι, Μίλαν Κούντερα, κ.18.

«Και δεν είναι που δεν θέλω να ζήσω.

Είναι το γαμώτο που δεν έζησα

Κι ούτε που θα σε ξαναδώ.»

Τρία κλικ αριστερά, Κ.Γώγου

Αρεταίειο...

2010-05-26T00:36:00.002+03:00

Ο θάλαμος γέμισε από τον ήχο της καρδιάς ενός αγέννητου εμβρύου… η σχεδόν κουφή μητέρα δεν μπορούσε να το ακούσει αλλά έβλεπε την καταγραφή του στην οθόνη… αλλά και τη χαρά στα μάτια των υπολοίπων γυναικών στο θάλαμο.Γελούσε...

Για ώρα είχαμε αυτή τη μουσική στα αυτιά μας και την εικόνα της κοιλιάς να κινείται αραιά και πού…

Μας άλλαξαν θάλαμο μετά από ώρα.

Πέρασα τη νύχτα μου στο μαιευτικό τμήμα… συμπαράσταση πέρα από βοήθεια… Δυστυχώς στη δική μας περίπτωση το μωράκι δεν μεγάλωσε...

Νομίζω για πρώτη φορά πέρασα τη νύχτα μου σε νοσοκομείο.

Ήμαστε οι δυο μας στον θάλαμο, εμείς κι ένας ορός που σιγοέσταζε.

Αν και πολύ κουρασμένη και αν και αντιπαθώ σφόδρα τα νοσοκομεία, δεν με ενοχλούσε αυτό που ζούσα.

Ξάπλωσα σε ένα κρεβάτι κοντά στα ανοιχτά παράθυρα. Είχε δροσιά και αεράκι. Το κρεβάτι ήταν σκληρό και τα σεντόνια σχεδόν χάρτινα. Το οινοπνευματί φως του μπάνιου έκανε ακόμα πιο τρομακτικό το γαλάζιο χρώμα στους τοίχους… κοιμήθηκα.

Όλο το βράδυ ισορροπούσα ανάμεσα σε εφιάλτες που περιείχαν τον ορό που έσταζε δίπλα μου και στο ξύπνημα από τα νεογέννητα των διπλανών θαλάμων.

Grève Général...

2010-05-20T03:17:00.001+03:00

Κατέβηκα στην πορεία της πρωτομαγιάς…

Για ώρα περιπλανιόμουν μόνη μου περνώντας από όλες τις προσυγκεντρώσεις (ντροπή μας). Είχα τα ακουστικά στα αυτιά μου και περιφερόμουν ανάμεσα στον κόσμο.

Δεν μπορώ να περιγράψω το μέγεθος της μοναξιάς που ένιωσα εκείνη την ημέρα…

Πέντε μέρες μετά… δεν απέργησα… δεν κατέβηκα στην πορεία…

Αν και άνεργη, σαν το ζώο σηκώθηκα και πήγα στο γραφείο…

Θυμώνω με τον εαυτό μου … αλλά ακόμα και σήμερα δεν ξέρω αν θα το σήκωνα το βάρος αυτής της πορείας…

Είμαι άνεργη από τον προηγούμενο Ιούλιο

Τον τελευταίο μήνα «δουλεύω» στο γραφείο που δούλεψα για πρώτη φορά στη ζωή μου… Χρειάζονταν βοήθεια και με φώναξαν.

Με απέλυσαν από εκεί το 2003 (οικονομικοί, λέει, λόγοι. Τρέχα γύρευε δηλαδή).

Τώρα ζω το sequel… και όχι, δεν μου αρέσει.

Με πήγε πίσω επτά χρόνια. (Ή μήπως μου υπογράμμισε ότι έχω μείνει εγώ επτά χρόνια πίσω; )

Όπως και να έχει μου δημιούργησε και μου δημιουργεί αντιφατικά συναισθήματα.

Είμαι ακόμα άνεργη… και θα παραμείνω…

Δεν θα το αναλύσω, δεν θέλω να το αναλύσω.

Αυτό που ξέρω είναι ότι αρνούμαι να επανενταχτώ…

Δεν θέλω να δουλεύω, θα προτιμούσα να εργάζομαι.

Αύριο δεν θα απεργήσω. Ή μάλλον καλύτερα, ούτε κι αύριο θα απεργήσω… Το αφήνω σε εσένα. Εσύ ξέρεις καλύτερα… χρόνια τώρα…

...

2010-05-17T18:41:00.002+03:00

Είχα, λέει, ένα κατάλευκο κουτί μπροστά μου γεμάτο μικρές γυάλινες φιάλες, μικρές φιάλες με αίμα.

Τις έβγαζα από τη θήκη τους, τις άδειαζα και τις τοποθετούσα πάλι πίσω.

Άδειαζα το αίμα στο πουθενά και επέστρεφα τη μικρή φιάλη στη θέση της.

Κάποια στιγμή σταμάτησα τη μηχανική κίνηση και κοίταξα τα χέρια μου…

Ήταν γεμάτα αίμα… το δικό μου αίμα.

___________________________________________________________________________

Κάθε φορά που βλέπω το κόκκινο σημαδάκι στο πάνω μέρος της παλάμης μου, εκεί στο μικρό δακτυλάκι, σε σκέφτομαι.

Είχες κάμποσο καιρό να με δεις.

Μου κράταγες το χέρι και προχωρούσαμε… ήταν η τελευταία πορεία που πήγαμε μαζί.

Κοίταξες το χέρι μου που κρατούσες… άπλωσες την παλάμη σου δίπλα στη δική μου και έδειξες ένα ίδιο κόκκινο σημαδάκι.

Είχες κάμποσο καιρό να με δεις. Ήταν άνοιξη, φορούσα ένα πορτοκαλί μαντήλι στα μαλλιά. Είχε δυνατό ήλιο. Με κοίταξες κατάματα κάποια στιγμή και έκπληκτος αναρωτήθηκες δυνατά τι χρώμα έχουν τα μάτια μου… σου φάνταζαν πράσινα.

Δεν είναι που είχες καιρό να με δεις…

Eίναι που δεν με είχες δει ποτέ σου...

Λίγο μετά περιπλανιόμασταν χαζά κάπου μετά την πρεσβεία προσπαθώντας να αποφύγουμε τα χημικά και τα λίγα μπάχαλα που έπαιζαν,,,

Ήταν η τελευταία φορά που μου χαμογέλασες και με αγκάλισες.

...

2010-05-15T11:24:00.003+03:00

-Πότε θυμάσαι τον εαυτό σου ευτυχισμένο;

-Ποτέ…

Τρόμαξε.

Αδυνατώ να εξηγήσω τι εννοώ και την αφήνω τρομαγμένη και σε απόσταση… και αυτήν.

Προσπαθώ να μιλήσω

Δεν τα καταφέρνω. Είναι σαν να μπορώ να μιλάω μόνο στον καθρέφτη μου.
Εκεί κλαίω και φωνάζω, εκεί μιλάω με τις ώρες.
Ουρλιάζω, βρίζω και κλαίω, κλαίω, κλαίω.
Και μετά σταματάω και κοιτάω τα μάτια μου που έχουν γίνει κόκκινα.
Στους από κάτω όταν ρωτάνε λέω πως ακούγεται η τηλεόραση.

Σέρνω μια σκιά πίσω μου… πέρα από τη δική μου… σέρνω μια άλλη πιο μαύρη.

Κυκλοφορώ με δυο σκιές μέρα, νύχτα.

Ναι, και τη νύχτα έχω σκιά.

Μόνο εγώ τη βλέπω.

Δεν ριζώνει στα πόδια μου.

Από το στήθος μου βγαίνει και τρέχει από τα μάτια μου.

Κυλάει σ’ όλο μου το σώμα και απλώνεται στο έδαφος.

Είναι βαριά και με κουράζει αλλά την τραβώ με επιμονή και πείσμα.

Μιλώ και στη σκιά, εκτός από τον καθρέφτη. Σήμερα στη δουλειά, την ώρα που έκανα τσιγάρο στο μπαλκόνι, σκέφτηκα να τη σπρώξω να πέσει από τον τέταρτο…
Aλλά δεν το έκανα γιατί με κράταγε γερά… θα με έπαιρνε μαζί της.
Έσβησα το τσιγάρο πάνω της και την έσυρα στο γραφείο.

_________________________________________________________________________________

Πριν λίγες μέρες ξύπνησα χαρούμενη.
Είχα δει στον ύπνο μου εκείνο το αγόρι που γνώρισα τυχαία στην φαντασία μου, σε εκείνον τον ανύπαρκτο κόσμο και με είχε κάνει ευτυχισμένη για δύο μήνες, που ήταν δύο βράδια από δύο ώρες.
Φαντάζει παράλογο αλλά δεν είναι. Τα πράγματα έγιναν ακριβώς έτσι.

Ξύπνησα χαρούμενη γιατί τον ονειρεύτηκα. Δύο λεπτά χαράς είναι πολύ σημαντικό πράγμα. Δεν κατάφερα να διατηρήσω αυτή τη χαρά περισσότερο αλλά δεν πειράζει.

Είχε ξανασυμβεί και πάλι λίγους μήνες πριν. Τότε είχα ξυπνήσει ευτυχισμένη σχεδόν. Με είχε αγκαλιάσει γλυκά και με κοιτούσε στα μάτια.

_________________________________________________________________________________

Άλλοι κρατάνε φυλακτά ή κάνουν το σταυρό τους. Εγώ αποφάσισα πως θα κρατάω τον ψίθυρο που φύσηξε στο αυτί μου εκείνα τα γλυκά λόγια που θα μπορούσαν να είναι αγάπης αλλά ήταν πάθους. Δυο μπλεγμένα κορμιά κι ένας ψίθυρος, δυο κορμιά που δένονται χωρίς να πνίγονται και να ασφυκτιούν…
Χάνονται και ξαναβρίσκονται μόνο για να λατρέψουν και να λατρευτούν, να νιώσουν και να ψιθυρίσουν.
Δυο μπλεγμένα κορμιά κι ένας ψίθυρος είναι το φυλακτό μου και με κάνει να χαμογελώ στις πιο ανύποπτες στιγμές.

_________________________________________________________________________________

Μου ζήτησε να φανταστώ μια σκάλα, και μια πόρτα. Να την ανοίξω και να μπω. Να παρατηρήσω το δωμάτιο με κάθε λεπτομέρεια και να περιπλανηθώ.
Εγώ είδα την κάτασπρη μαρμάρινη σκάλα του πατρικού μου, είδα την άσπρη ξύλινη πόρτα του σπιτιού με το τζαμάκι και το καγκελάκι.
Την άνοιξα και μπήκα στο δωμάτιο με τον μπουφέ της γιαγιάς και την σόμπα πετρελαίου στην άλλη άκρη, με τις πολυθρόνες και το χαλί.

Έστριψα και κατευθύνθηκα προς την κουζίνα έχοντας στη μύτη μου τη μυρωδιά του ελληνικού καφέ και του τσιγάρου που σιγόσβηνε στο τασάκι, αφημένο από τη γιαγιά.

….

«αυτός ο χώρος είναι η ψυχή σου» συνέχισε η φωνή που με καθοδηγούσε

…

«Προστάτεψέ τον»…

Το πατρικό μου γκρεμίστηκε πριν έξι χρόνια.

Εκεί, ξαπλωμένη στο πάτωμα άρχισα να τραντάζομαι από αναφιλητά.

...

2010-04-05T15:04:00.001+03:00

Όταν όλα μου φταίνε πώς να είμαι ευτυχισμένη;

Το μόνο που μου μένει είναι να κλέψω στιγμές χαράς με βία…Ας μένω πιο κενή από πριν…

(καλή ατάκα από ασυνάρτητη «νεανική» ελληνική σειρά)

Διαγραφή...

2010-03-11T16:48:00.016+02:00

διαγραφή η [δiaγrafí]: η ενέργεια ή το αποτέλεσμα του διαγράφω 1. σβήσιμο, απαλοιφή και ιδίως ακύρωση τμημάτων ενός γραπτού κειμένου με τη χρήση ειδικών σημαδιών (γραμμών, X κ.ά.): H ~ μιας παραγράφου / πέντε λέξεων από το κείμενο. || (επέκτ.) κατάργηση: ~ των χρεών. 2. αποκλεισμός και απομάκρυνση κάποιου από ένα οργανωμένο σύνολο, από μια οργανωμένη ομάδα ανθρώπων: Αθρόες διαγραφές μελών από το κόμμα.

Διαγραφή λοιπόν…

Κυρίες και κύριοι με διαγράφω… με διαγράφω και με απομακρύνω από ένα οργανωμένο σύνολο, από μια οργανωμένη ομάδα ανθρώπων.

Βέβαια οφείλω να ομολογήσω ότι δεν πίστεψα ποτέ πως υπήρξε πουθενά γύρω μου κανένα οργανωμένο σύνολο και καμία οργανωμένη ομάδα!

Οργανωμένοι συμβιβασμοί υπέρογκων συμπλεγμάτων υπάρχουν. Αγέλες υπάρχουν, που τα μέλη τους υποκρίνονται πως έχουν κοινό τόπο με τα υπόλοιπα συμπλεγματικά μέλη, ενώ στην πραγματικότητα καταπίνουν ηρεμιστικά για να καταφέρουν να ανεχτούν την συνύπαρξη και τη ζωώδη συμπεριφορά τους.

Τεράστιες ποσότητες φόβου, κακίας, ζήλιας, συντηρητισμού και συμφέροντος συναθροίζονται ασκόπως και αστόχως. Περιφέρονται στην πόλη και λέγονται “alternative 30 something people”, κάθονται σε καναπέδες και υποκρίνονται τις παρέες και τους φίλους, κάθονται σε γραφεία και υποδύονται τους εργαζόμενους.

Περιφερόμενοι τρομοκρατημένοι εαυτούληδες υπάρχουν που κοιτάνε τη βολή και το συμφέρον τους… Και δεν τους φτάνει αυτό! Δεν αρκούνται στον φόβο τους και στο παράλογο θέατρό τους Για να νιώσουν ζωντανοί πρέπει να σε φάνε, να σε πονέσουν, να σε μειώσουν, να βγάλουν πάνω σου το μικρό φασίστα που κρύβουν μέσα τους, να σου στερήσουν είτε αυτό που μπορούν ή οφείλουν να προσφέρουν είτε κάτι που έτσι κι αλλιώς σου ανήκει.

Επειδή κι εγώ, θέλοντας και μη, σε τέτοιες «οργανωμένες ομάδες» ανήκω, κι επειδή λίγο θέλω να αρχίσω να ορμάω και να σκίζω σάρκες (κοινώς να ενσωματωθώ πλήρως), αποφάσισα να με διαγράψω!

Με διαγράφω λοιπόν αγαπητοί σύντροφοι (και το σύντροφοι είναι άκρως ειρωνικό).

Με διαγράφω και μένω και επισήμως πια μόνη.

Με αγωνιστικούς χαιρετισμούς,

Chi

Σαν σκυλί...

2010-03-08T00:55:00.012+02:00

Ζώο… νιώθει ζώο… αγριεμένο και φοβισμένο.

Σαν σκυλί του δρόμου με τρομαγμένα μάτια και ξεραμένα αίματα στη γούνα από παλιούς καβγάδες,

σαν σκυλί που σε ακολουθεί από απόσταση και σε κοιτά με την άκρη του ματιού,

που ζητά να γίνεις αφέντης του μόνο μέχρι το απέναντι πεζοδρόμιο…

άντε το πολύ πολύ και λίγο παραπέρα, μέχρι το κατουρημένο παρτέρι.

Σα σκυλί που ζητά ένα χάδι αλλά αν απλώσεις το χέρι, σου δείχνει τα δόντια του.

Εσύ τραβιέσαι και αυτό από τη θλίψη βγάζει ένα τσιριχτό κλάμα από το βάθος του λαιμού…

χωρίς να σε κοιτά και πάλι…

Σαν το σκυλί κι αυτή… δεν αφήνει εύκολα να την πλησιάσει… φοβάται μη της δώσει κλοτσιά στα πλευρά και της κοπεί η ανάσα για ακόμα μια φορά.

Φοβάται τα ψέματα που πρέπει να ακούσει και να πει.

Φοβάται το χάδι …

πονάει το χάδι αν το έχεις ξεχάσει… σκίζει σαν ξυράφι

αλλά συνηθίζεται κι εύκολα… και μετά πονά χειρότερα.

Ρισκάρει...

και κάθεται εκεί, στη μπερδεμένη αγκαλιά του κουλουριασμένη σα μωρό…
αλλά σε ετοιμότητα,
να χιμήξει στην πρώτη απειλητική κίνηση...
σαν το σκυλί… σαν ζώο.

Η μυρωδιά από το δέρμα του… λιγώνει τη μύτη της…

θέλει να μείνει εκεί χωμένη στη βάση του λαιμού του και να ρουθουνίζει δυνατά,

σαν το σκυλί πάλι… σαν ζώο.

Θέλει να κρατήσει τη μυρωδιά για να την έχει…
κολλά τα μισάνοιχτα χείλη της στο λαιμό του...

σκέφτηκε να μπήξει τα δόντια και τα νύχια και να του σκίσει ένα κομμάτι…

λες και αν το έκανε θα κατάφερνε κάτι.

Πονάει,

πολύ...

Το σάλιο του τσούζει στη γλώσσα της,

όσο καυτό άλλο τόσο πικρό.

Πονάει γιατί λειτουργεί από ένστικτο

σαν το σκυλί πάλι… σαν ζώο.

Δεν ερωτεύεται,

κάνει έρωτα,

ή κάτι που του μοιάζει...

και αυτό πονάει...

πολύ.

Εκεί βαθιά στην κοιλιά,

εκεί πονάει...

Το μέσα της έχει γίνει ρευστό,

θέλει να το κάνει εμετό, να το αδειάσει στο πάτωμα και να κάθεται να το κοιτά…

σαν σκυλί...

Διακοπή για διαφημίσεις...

2010-03-04T01:14:00.002+02:00

Παρακολουθώ τις ειδήσεις… πρώτο και μόνο θέμα η αναγγελία των έκτακτων οικονομικών μέτρων…

Διακοπή για διαφημίσεις:

1^η : Στεγαστικό δάνειο με σλόγκαν «Μυρτώ θα πάρουμε σπίτι»

2^η : «Ακολουθεί πολιτική διαφήμιση»

(εδώ σε προειδοποιούν… στις άλλες παπαριές απλά σε βομβαρδίζουν).

Πολιτική διαφήμιση του ΚΚΕ που καλεί τους εργάτες σε κινητοποιήσεις.

3^η : Αυτοκίνητο τετρακίνησης και μεγάλου κυβισμού.

Και μετά ακολουθούν οι αθλητικές ειδήσεις…

Όλα στη θέση τους κι όπως πρέπει...

Has anybody noticed that I try?

2010-02-26T15:53:00.003+02:00

Lord have you noticed that I try?
Mom have you noticed that I try?
Or maybe
love have you noticed that I try?
Has anybody noticed that I try?

Δεν μας τρομάζουν τα νέα μέτρα, δεν μας τρομάζει ο σοσιαλισμός

2010-02-24T23:28:00.001+02:00

Mary and Max...

2010-02-23T10:57:00.002+02:00

Αν η Amelie συναντούσε τον Ψαλιδοχέρη, και η ρομαντική ψυχή της μοναχικής γαλλιδούλας διασταυρωνόταν με την ψεγαδιασμένη, μελαγχολική καρδιά του χαρακτήρα του Tim Burton, θα μπορούσατε ίσως να φανταστείτε τι κρύβει αυτό το υπέροχο stop-motion animation...

Υπέροχο...το έψαξα και το είδα αφού διάβασα το Νοητικό Αερόμπικ ...

http://www.maryandmax.com/

B is for beer...

2010-02-14T22:14:00.002+02:00

Εύχομαι σε λίγα χρόνια να έχω ένα μικρό κοριτσάκι και να του διαβάζω αυτό το βιβλίο.

Εύχομαι αυτό το κορίτσάκι να εκφράζει γραπτώς την ξέφρενη φαντασία του με τρόπο παρόμοια μοναδικό και αντισυμβατικό με τον Ρόμπινς… δεν θα με ανησυχήσει αν οι δασκάλες της δεν καταλαβαίνουν τίποτα… εγώ θα χαίρομαι για την ελευθερία της.

Ήταν μόνο πέντε χρόνων (εντάξει, σχεδόν έξι), αλλά δεν ήταν βλάκας. Ήξερε ότι δεν υπάρχει κουτί μπίρας τόσο βαρύ, που, πέφτοντας να προκαλέσει σοβαρή βλάβη στο πόδι ενός μεγάλου. Μπορεί να ήταν η μητέρα της, μπορεί να ήταν ο θείος Μο, μπορεί να ήταν και οι δύο μαζί, αλλά κάποιος της έλεγε ψέματα για να την ταπεινώσει. Ένας απο τους ανθρώπους που αγαπούσε την κορόιδευε απάνθρωπα, σίγουρα επειδή είχε δείξει τόσο ενδιαφέρον για την μπίρα το Σάββατο. Και πιθανόν επίσης, επιδή μίλησε για την μπίρα στην εκκλησία την Κυριακή.

...

"Δεν θα ανεχτώ". είπε εξοργισμένη η δασκάλα. "να ακούγονται τέτοιες διεφθαρμένες παγανιστικές ανοησίες σ' έναν χριστιανικό οίκο λατρείας!"

Για μια δυο στιγμές η κυρία Πέρκελ κοίταξε την άλλη γυναίκα στα μάτια. Μετά μίλησε αργά, με σφιγμένα δόντια:

"Με δεδομένο τις ποσότητες του κρασιού που καταναλώνονται από διάφορους στη Βίβλο, ανάμεσά τους και από τον Ιησού και τους μαθητές του σε πολλές περιπτώσεις, ιερές και μη, και με δεδομένο το μέγεθοσ των ποτηριών στο Μυστικό Δείπνο και το γεγονός ότι ο Σωτήρας μας κάποτε μετέτρεψε θαυματουργικά το συνηθισμένο νεράκι στο αλκοολούχο ποτό της προτίμησής του, αμψιβάλλω αν ο Καλός Κύριος θα περούσε ένα αθώο πεντάχρονο κοριτσάκι έξω στο κρύο απλά και μόνο επειδή ανέφερε μια πολύ πιο ελαφριά ουσία όπως η μπίρα. Ξέχασες ότι σ' ένα σημείο το Ευαγγέλιο λέει ότι πρέπει να γίνουμε σαν μικρά παιδιά; Όσο για την μετενσάρκωση, προσωπικά δεν την πιστεύω, αλλά την πιστεύουν δεκάδες εκατομμύρια αξιοπρεπείς και έξυπνοι άνθρωποι και σε συμβουλεύω να προσεύχεσαι να κάνουν λάθος, μισ Ενάρετη. Γιατί, αν δεν κάνουν, είναι σίγουρο πως όταν ξαναγεννηθείς, θα είσαι μια στριμμένη, σκληρόπετση καβουρίνα με την πιό βρομερή αναπνοή σ' όλο τον ωκεανό".

...

Στην κουζίνα άρχισε να γυρίζει σε κύκλους, σαν σκυλί που ψάχνει ένα ήσυχο σημείο για να ξαπλώσει. Ένιωθε την κοιλιά της σαν πληντήριο ρυθμισμένο στο ξέβγαλμα. Ένιωθε την καρδιά της σαν μαπλόνι από το οποίο διαρρέι αέρας. Ο εγκέφαλός της ήταν στην ίδια κατάσταση που ήταν τα ούλα της μετά από μια επίσκεψη στον οδοντίατρο.

Ήταν πολύ πληγωνένη για να χτυπήσει το πόδι της κάτω ή για να πετάξει πράγματα, πολύ θυμωμένη για να κλάψει. Όμως ήξερεε ότι έπρεπε να κάνει κάτι, αλλιώς θα γίνονταν απλώς ένας κόμπος και θα πέθαινε.

...

Τα παιδιά σαν κι εσένα Γκρέισι, είναι καλύτερο να παραμένουν αφιλτράριστα όσο ωριμάζουν, αλλά δυστυχώς μερικού γονείς και μερικού θεσμοί προσπαθούν να γιλτράρουντις νεαρές ψυχές που έχουν στη φύλαξή τους".

"Ο θείος Μο μου είπε ότι δεν πρέπει να εμπιστευόμαστε κανέναν θεσμό", είπε η Γκρέισι, αν και δεν ήξερε τί ακριβώς σημαίνει "θεσμός". Η Νεράιδα της Μπίρας κατένευσε αλλά δεν απάντησε.

...

"...Ο θείος Μο λέει πως όταν χορεύω, μοιάζω με εκτασιασμένη μαϊμού".

"Δεν είσαι η μόνη, μικρή μου, δεν είσαι η μόνη. Όταν οι πολιτισμένου άνθρωποι χορεύουν, επανασυνδέονται με την παλιά ζωώδη φύση τους. Ο χορός τους υπενθυμίζει ότι δεν έιναι μηχανικά πιόνια του σκακιού ή ριζωμένα δέντρα, αλλά ελεύθερα σρκικά κύματα πιθανότητας".

...

Η Γκρέισι, για παράδειγμα, σκέφτηκε ότι ατό το μαυρομπλέ σύννεφο έμοιαζε με άστεγη κυρία, έτσι όπως ήταν κουρελιασμένο και κατσουφιασμένο και αργό και βρόμικο...

Η Γρέισι φαντάστηκε τον ήλιο να δίνει ελεημοσύνη στο καημένο το σύννεφο για να πάει ν' αγοράσει έναν καφέ - ή απλώς για να φύγει.

...

Δεν υπάρχει τίποτα που να κινεί το ενδιαφέρον όσο η λέξη επικίνδυνο: είναι ακατανίκητη για τα νεαρά αρσενικά και τρομακτική για τα περισσότερα νεαρά θηλυκά, αν και όχι απαραίτητα για κείνα της συνομοταξίας της Γρέισι Πέρκελ.

...

Η Γρέισι έβγαλε μισό γέλιο. Το πάνω μισό. Δεν ήταν σίγουρη γιατί.

...

"Όσο μεγαλώνεις - και αυτό είναι καλό να το θυμάσαι στα γενέθλιά σου, Γκρέισι -, τόσο πιο δύσκολο γίνεται να επικοινωνήσεις με το Μυστήριο. Όμως οι μεγάλοι διψούν ακόμη γι' αυτήν τη σύνδεση, αυτόν τον εναλλακτικό κόσμο στη θέση της καθόλου ικανοποιητικής πραγματικότητας που έχουν κατασκευάσει οι άνθρωποι για τον εαυτό τους και μέσα στη οποία νιώθουν να είναι φυλακισμένοι σαν σε μπουντρούμι.

...

Αυτόματα η Γκρέισι κοίταξε στον ουρανό. Είδε στρέμματα γαλάζιου, έναν ήλιο που χαμήλωνε σιγά - σιγά και μια κοκαλιάρικη λευκή φέτα φεγγαριού, αλλά κανένα αεροπλάνο.

...

"Θέλω να μου υποσχεθείς ότι θα είσαι πάντα τόσο γεναία - πως όταν εκμεταλλευτές μεταμφιεσμένοι σε δημόσιους υπαλλήλους σου προσφέρουν προστασία από παραφουσκωμένους κινδύνους, θα τους γυρίσεις την πλάτη και θα φύγεις χοροπηδώντας. Υποσχέσου μου ότι δεν θα φοβάσαι τα ταξίδια, τους ανθρώπους που είναι διαφορετικοί από σένα, τις αράχνες, τις νυχτερίδες, τους παλικαράδες, τους οδοντίατρους, τους δικηγόρους, τισ πιέσεις των φίλων σου, το κακό γούστο, την κοινωνική αποδοκιμασία, την ανασφάλεια, τα Ξωτικά Ζάχαρης..."

"Γιατί τα ξωτικά ζάχαρης...;"

"Δεν έχει σημασία. Ότι δεν θα τρέμεις μπροστά σε γέρους με τίτλους και προπαντός ότι δεν θα φοβηθείς ποτέ ν' αγαπήσεις, ούτε κάν όταν υπάρχει πιθανότητα να μη σου ανταποδώσουν την αγάπη σου".

...

2010-02-05T05:48:00.004+02:00

Τσικνοπέμπτη… μια μέρα που μου είναι αδιάφορη. Ποτέ δεν επιδιώκω να βγαίνω τις τσικνοπέμπτες , το βρίσκω κουραστικό και βαρετό.

Σήμερα ήταν μια διαφορετική τσικνοπέμπτη.

Στη διαδρομή στο τρόλεϊ άκουγα σε audio book το τελευταίο βιβλίο του λατρεμένου μου Tom Robins, «b is for beer». (Είχα καιρό να ψάξω αν έχει εκδώσει κάτι καινούργιο κι εχτές το βράδυ το έκανα. Κι έτσι το ένα έφερε το άλλο και βρέθηκα με το βιβλιαράκι σε mp3 στο «μάρκα με έκαψες» player μου. Παρόλο που το επίπεδο των αγγλικών μου είναι μετριότατο μπορώ να πω ότι το απολαμβάνω … όμορφη συντροφιά για τις διαδρομές λοιπόν αλλά θα ακολουθήσει σίγουρα και η ανάγνωση).

Ακολούθησε το μάθημα των ισπανικών με τέσσερις από τους έντεκα μαθητές… κοινώς χαλαράααα.

Και μετά… βόλτα στην Κολοκοτρώνη, ποτάκι στη Λέκκα.

Υπήρχε μια καταχνιά στην πόλη σήμερα… μια υγρασία, μια ψύχρα, ένα ομιχλώδες τοπίο πανέμορφο.

Κοιτούσα γύρω μου και μου φαίνονταν όλα πολύ ερημικά. Επικρατούσε μια ηρεμία και μια ησυχία πολύ γλυκιά αλλά την ίδια στιγμή υπήρχε κόσμος, κίνηση και βαβούρα από τα μαγαζιά. Όμορφη αντίφαση.

Ένα δύο μπαρ είχαν βγάλει ψησταριές στα πεζοδρόμια και τσικνίζανε υπό τους ήχους παραδοσιακών αποκριάτικων τραγουδιών, ενώ μέσα τα μπίτ βαράγανε… Όμορφη αντίφαση;

Κατά τις δωδεκάμισι πήρα ταξί για την επιστροφή… Το ραδιόφωνο ήταν αρκετά δυνατά… Μου πήρε κάπου στο ένα λεπτό να αναγνωρίσω τη φωνή του Λάλα. Με αφορμή το θάνατο του φιλόσοφου Κώστα Αξελού, διάβαζε αποσπάσματα από τη συνέντευξη που του είχε πάρει το 1998.

…Κι εγώ τώρα ανακάλυπτα την ύπαρξή του… ή καλύτερα την μη ύπαρξη του πια..

Aντίφαση;

2010-01-25T02:39:00.004+02:00

Full metal jucket... το έπαιζε στο STAR...

Και να σκεφτεί κανείς πως πρίν δύο μέρες αποφάσισα να παρακολουθήσω το Deer hunter...

Πολύ Vietnam war έπεσε και είναι λίγο βαρύ για τα γούστα μου...αλλά άξιζε τον κόπο...

Άρσα... κουκλίτσα μου...

2010-01-11T23:35:00.002+02:00

..."Σκυμμένη πάνω του περίμενα. Δεν ήξερα τι θα 'θελε ν' ακούσει ένας γέρικος σκύλος που ψυχορραγεί. Τον χαίδεψα μονάχα κι έφερνα κάθε λίγο την παλάμη στη μουσούδα του για να αισθανθώ τη αδύναμη αναπνοή του. Κάποτε πήρα να τραγουδώ, ένα ρυθμό που δεν υπήρχε, με λόγια που εκείνη τη στιγμή μου 'ρχονταν στο μυαλλό"...

...

..." Έσκαψα από ένστικτο κι όταν έσκαψα αρκετά, γονάτισα αποκαμωμένη δίπλα απ' το λάκκο για να ξαποστάσω. Βρήκα τον Έκτορα να με περιμένει με την υπομονή του τέλους. Αποδείχθηκε βαρύτερος απ' όσο νόμιζα και ξέσπασα σε κλάματα, αγανακτισμένη που δεν μπορούσα να τον σηκώσω στα χέρια μου και να τον μεταφέρω. Δεν βρήκα άλλον τρόπο παρά να τον σύρω, κλαίγοντας δυνατά που εγώ ήμουν ανήμπορη κι εκείνος πεθαμένος, και τελικά τον βόλεψα στο λάκκο θρηνώντας με απόγνωση σαν να 'θαβα κάτι απο εμένα"...

Μοιράιδα, μια μοίρα σαν νεράιδα.

Εύα Ομηρόλη

10...

2009-12-31T14:01:00.004+02:00

Δέκα χρόνια έχω στα χέρια μου τη δισκογραφία του Σαββόπουλου στη «ΛΥΡΑ», δώρο για τα Χριστούγεννα μου το είχες κάνει τότε… Δέκα χρόνια και δεν αξιώθηκα να τ’ ακούσω τα δισκάκια… Παραμονή πρωτοχρονιάς του ’10 αποφάσισα να βάλω να τα ακούσω σχεδόν όλα μονορούφι! «Δέκα χρόνια κομμάτια» που λέει κι ο ομώνυμος δίσκος, ο μοναδικός που έχω σε βινύλιο, αγορασμένος το ’75, πριν γεννηθώ.

«Δέκα χρόνια κομμάτια» Θα πει πρώτον μουσικά κομμάτια μιας δεκαετίας. Επίσης όμως σημαίνει μια δεκαετία συντρίμμια». Θα συμφωνήσω συνονόματε…

Δέκα χρόνια έφυγαν, και τόσα, κι ακόμα τόσα… και πόσα θα έρθουν ποιος ξέρει; Άιντε να δούμε…

Καλή χρονιά...

Στ’ αμφιθέατρο σε ψάχνω, στους διαδρόμους και τους δρόμους και ζητώ πληροφορίες και υλικό, Να φωτίσω τις αιτίες που μ’ αφήνουνε μισό

2009-12-30T21:55:00.001+02:00

Χίλια που να σου κάνουνε, να σε χαρώ, να μην τη μαρτυρήσεις

2009-12-29T21:02:00.001+02:00

And I just can't look its killing me and taking control...

2009-12-25T21:18:00.003+02:00

Εχθές βράδυ ήμουν κάπου κι έπινα κάτι....

Άκουσα αυτό και σε σκέφτηκα.... πάλι...

Jealousy, turning saints into the sea

Χριστούγεννα όπου να 'ναι φτάνουν, και τα κλάματα με πιάνουν...

2009-12-25T21:02:00.001+02:00

Δύο κορίτσια, γύρω στα δεκαπέντε μου χτύπησαν για κάλαντα... και χτυπώντας τα τρύγωνά τους μου είπαν αυτό:

Τους έδωσα χαρτζιλίκι, τους ευχήθηκα και έκλεισα την πόρτα σοκαρισμένη... έχω άδικο να πάρει:

Λίγη σκέψη, λογική και υπομονή λοιπόν…

2009-12-22T15:49:00.002+02:00

Εμάς τους έλληνες μας χαρακτηρίζει η διάθεση της συνεχούς κριτικής για τους πάντες και τα πάντα. Ότι και να συμβεί γύρω μας, είτε αυτό είναι μια είδηση στον πολιτικό, στον επιστημονικό ή στον καλλιτεχνικό χώρο, είτε είναι μια επιλογή ενός φίλου, μια πράξη ενός άγνωστου, για εμάς είναι ένα ακόμα γεγονός για να κρίνουμε.

Θα μου πείτε είναι "κακή η κριτική;". Και βέβαια όχι… η κριτική όχι. Η συνεχής κατάκριση όμως είναι κακό πράγμα. Είναι κακό να είμαστε αρνητικά προδιατεθειμένοι μονίμως για τα πάντα και προτού επεξεργαστούμε οποιαδήποτε πληροφορία ή οποιοδήποτε ερέθισμα να έχουμε ήδη προλάβει να αρθρώσουμε αρνητικές φράσεις. Είναι κακό να καταλήγουμε να μην κρίνουμε αλλά να γκρινιάζουμε και μάλιστα με απίστευτα ενοχλητικό και προσβλητικό τρόπο για τους υπόλοιπους συνανθρώπους μας.

Θα δώσω ένα πολύ πολύ συγκεκριμένο παράδειγμα για να εξηγήσω ακριβώς τι εννοώ…

Είναι πολλοί οι άνθρωποι που λειτουργούν πέρα από τους γραπτούς και άγραφτους κανόνες που υπάρχουν για την κίνηση μας, στους χώρους του ΜΕΤΡΟ, είτε οι χώροι αυτοί είναι τα βαγόνια, είτε είναι οι ανελκυστήρες, είτε οι κυλιόμενες σκάλες. Οι άνθρωποι αυτοί είναι πολύ ενοχλητικοί και δυσκολεύουν τη δική μας ομαλή διέλευση. Προσωπικά τινάζουν το ευαίσθητο νευρικό μου σύστημα στον αέρα και με τη στάση μου προσπαθώ να τους δείξω πως ενοχλούμε. Άλλοι πέρα από τη γλώσσα του σώματος χρησιμοποιούν και τη γλώσσα τους κυριολεκτικά, για να εκφράσουν την ενόχλησή τους. Οι κλασικοί κάγκουρες, οι βολεμένοι ελληναράδες και οι στριμμένοι ηλικιωμένοι, τις περισσότερες φορές φαίνονται από μίλια μακριά και απέναντι σε αυτούς αμέσως αντιδρούμε. Πόσο σωστό είναι όμως να βγάζουμε γρήγορα συμπεράσματα και αμέσως να παραπονιόμαστε και να γκρινιάζουμε;

Πρόσφατα πήρα το μάθημά μου σε σχέση με το πώς και πότε (χρονικά εννοώ) πρέπει να αντιδρώ.

Προχωρούσα προς τις κυλιόμενες σκάλες του ΜΕΤΡΟ και πρόσεξα ένα ζευγάρι που προπορεύονταν. Πήρε τη θέση του σε αυτές ακριβώς μπροστά από εμένα. Η κυρία κρατούσε τον κύριο αγκαζέ και ο κύριος με τη σειρά του κρατούσε ένα μπαστούνι για τυφλούς. Στην περίπτωση που δεν το είχα προσέξει, κοιτάζοντάς τους πια από πίσω, σίγουρα θα ενοχλούμουν που κάθονταν δίπλα δίπλα και ίσως να τους έκανα παρατήρηση για να περάσω. Τώρα που γνώριζα τι συνέβαινε περίμενα υπομονετικά.

Δυστυχώς ένιωσα απαίσια συνειδητοποιώντας πως ένα τέτοιο μάθημα μου ήταν άχρηστο, διότι στην ίδια μου την οικογένεια υπάρχουν άτομα με τέτοια προβλήματα και θα έπρεπε αυτό να μου έχει διδάξει καιρό πριν, να δίνω χώρο και χρόνο στους συνανθρώπους μου.

Και οι δύο μου οι γονείς αντιμετωπίζουν σοβαρά προβλήματα όρασης (η μητέρα μου σχεδόν εκ γενετής και ο πατέρας μου λόγω της προχωρημένης ηλικίας του, αλλά κυρίως λόγω του διαβήτη του). Θα έπρεπε λοιπόν πολύ νωρίτερα να έχω συνειδητοποιήσει πως οι άνθρωποι με ιδιαίτερες δυσκολίες κίνησης και όρασης είναι πολλές φορές φαινομενικά απόλυτα υγιείς και φυσιολογικοί (στην περίπτωση που κάποιος πιστεύει πως το αντίθετο είναι μη φυσιολογικό).

Μία κυρία λοιπόν, με καλοχτενισμένο μαλλί, με τα γυαλάκια της και το παλτουδάκι της, που σπεύδει να χρησιμοποιήσει τον ανελκυστήρα, δεν είναι απαραίτητα μια καλοβολεμένη κότα. Την λένε Έφη, έχει πέντε δέκατα όραση στο ένα μάτι (το άλλο είναι εντελώς τυφλό), πρόσφατα εγχειρισμένο γόνατο, καρδιακά προβλήματα και παραμένει εργαζόμενη και ενεργή.

Ο κύριος πιο πέρα με τα άσπρα μαλλιά και το κοστούμι που περπατά αργά και δυσκολευόμαστε να τον προσπεράσουμε, έχει σχεδόν την ίδια κακή όραση, αρθρίτιδα λόγω ηλικίας και πριν τρία χρόνια ένα τριπλό μπαι πας. Ονομάζεται Γιάννης, πηγαίνει στον γιατρό του στο κέντρο της Αθήνας και χρησιμοποιεί τα μέσα μεταφοράς από θέση και άποψη και όχι διότι δεν έχει κάτι καλύτερο να κάνει όντας συνταξιούχος και έχοντας πολύ ελεύθερο χρόνο.

Τέλος εκείνη η όμορφη κοντοκουρεμένη ξανθή κοπέλα, που κάθετε δίπλα στον φίλο της στις κυλιόμενες σκάλες, με αποτέλεσμα να μας εμποδίζει να χρησιμοποιήσουμε την αριστερή τους πλευρά για να κινηθούμε πιο γρήγορα… ονομάζεται Δήμητρα και διακρίνει μόνο φώς, κρατά από το μπράτσο τον Ανέστη και πάνε σε έναν ακόμα οφθαλμίατρο. Το βράδυ θα επιστρέψουν σπίτι που τους φιλοξενώ και θα κάτσουμε να τα πούμε και να τα πιούμε.

Λίγη σκέψη, λογική και υπομονή λοιπόν, διότι η νεαρή κοπέλα που δεν σηκώνεται για να κάτσει κάποιος ηλικιωμένος μπορεί απλά να είναι έγγειος, ο κύριος που δεν έκανε στην άκρη για να περάσουμε, παρόλο που του το είπαμε, μπορεί να είναι βαρήκοους και η κυρία που δεν λέει να κουνηθεί από τη θέση της κοντά στην πόρτα υπάρχει περίπτωση να το κάνει απλά… διότι θέλει να ξέρει πού είναι η πόρτα επειδή δεν την βλέπει…

Και ο κατάλογος είναι μεγάλος…

Λίγη σκέψη, λογική και υπομονή λοιπόν… και σεβασμό για τους γύρω μας ίδιο με τον σεβασμό που απαιτούμε κι εμείς από αυτούς.

I am a bitch

2009-12-21T23:08:00.004+02:00

"Αυτή είναι η θέση μου" είπα χαμογελώντας. Σηκώθηκε και κάθισε στη διπλανή πολυθρόνα... χαμογέλασε...

Λίγη ώρα μετά επαναλήφτηκε το σκηνικό στο κρεβάτι... "αυτή είναι η θέση μου" επανέλαβα, αλλά ξαπλώνοντας αμέσως δίπλα του φρόντισα να δείξω πως δεν απαιτώ να μετακινηθεί. Χαμογέλασε και πάλι... αισθάνθηκα πως με λυπότανε. Αν και ένιωσα σκύλα δεν μπόρεσα να εμποδίσω τις λέξεις να βγούν απο το στόμα μου και τις δύο φορές

Αισθάνθηκα συναισθηματικά ανάπηρη όταν λίγο αργότερα κατάφερα να αρθρώσω τη φράση "μου έλειψες" μόννο αφού είχα καρφώσει το βλέμμα μου στο ταβάνι... και δεν το πήρα απο εκεί για αρκετά λεπτά μετά.

R.I.P.

2009-12-21T22:49:00.001+02:00

...

2009-12-08T01:02:00.001+02:00

Εμπρός στο έτσι που χάραξε ο τέτοιος!

Let's start at the very beginning, a very good place to start...

2009-11-27T03:24:00.003+02:00

Ας αρχίσουμε λοιπόν από την αρχή…

Μπουσουλώντας, κι ας πονάνε και ματώνουν τα γόνατα σ’ αυτήν την ηλικία… μπουσουλώντας. Σιγά σιγά θα έρθει και η ισορροπία στα δύο πόδια.

Ψηλαφίζοντας… όλα αυτά τα καινούργια πράγματα γύρω τριγύρω, κι ας είναι αιχμηρά κι ας κόβουν κάποια από δαύτα…

Εχθές στάθηκα με τα πόδια στον αέρα και το κεφάλι στο πάτωμα… όταν μου είπαν «μπράβο σου», έσκασα κάτω σαν καρπούζι…. Δεν πειράζει, θα το καταφέρω και πάλι, και τότε θα έχω μάθει να δέχομαι και την επιβράβευση.

Σήμερα βρήκα δυο λέξεις στο παιχνίδι με την κρεμάλα και κέρδισα δυο σοκολάτες.

Βάζω τ’ ακουστικά, το δυναμώνω όσο δεν πάει άλλο και ξεκινώ να περπατάω. Με κοιτούν καλά καλά που ανοιγοκλείνω τα χείλη μου αλλά δεν με νοιάζει. «Έχουμε πάρτι εδώ… έχουμε πάρτι» θέλω να τους φωνάξω, αλλά το αφήνω.

Μπαινοβγαίνω σε τρόλεϊ και μετρό… η πόλη είναι μεγάλη κι εγώ δεν την έχω δεί… κρίμα που άργησα… μου πήρε πολύ καιρό… άραγε θα προλάβω τώρα; Πάω αργά… δεν μπορώ πιο γρήγορα…

Δεν πειράζει… ότι προλάβω… από την αρχή κι ότι προλάβω… Α, Β, Γ… τα φωνάζω δυνατά να τα ακούω μόνο εγώ. Αλφαβητάριο… Abecedario…

Από τι υλικό είναι φτιαγμένοι οι ξένοι?

2009-11-26T02:16:00.001+02:00

Σουζάνα Περόγλου

...

2009-11-23T22:25:00.004+02:00

Απιστία

Έχω την ανάγκη να διαγράφω...

2009-11-17T02:48:00.001+02:00

Δεν κρατάω μηνύματα στο κινητό μου… τα διαγράφω όλα. Με κάνει να αισθάνομαι πως μπορώ να διαγράφω μαζί και αυτά που έχουν συμβεί. Το ίδιο κάνω πάντα και με τον τηλεφωνικό μου κατάλογο. Είναι εντυπωσιακά μικρός… σβήνω κόσμο…

Έχω την ανάγκη να διαγράφω… Πρόσωπα και πράγματα... Θα γιορτάσω τη στιγμή που θα κάνω το αντίθετο…

Είμαι εντυπωσιακά ίδια...

2009-11-16T02:29:00.005+02:00

«Δεν έχεις αλλάξει, καθόλου, είσαι εντυπωσιακά ίδια» μου είπε. Εγώ σκεφτόμουν τα παραπάνω μου κιλά και τα άσπρα μαλλιά που έχουν αρχίσει να ξεπροβάλουν. Γυναίκες…

Πως δεν έχω αλλάξει;… έχω αλλάξει… είμαι πέντε χρόνια μετά… τόσο έχω αλλάξει.

Άρχισε να μου λέει νέα από τους ανθρώπους του παρελθόντος. Δεν ήθελα να ακούσω τίποτα. Γιατί όμως; Τι φοβάμαι περισσότερο, αυτά που έχουν καταφέρει οι άλλοι ή ότι δεν έχω καταφέρει εγώ;

Άρχισε να μου μιλάει για τον... για το φάντασμα που φοβάμαι περισσότερο απ’ όλα τα φαντάσματα του παρελθόντος... για εκείνον... και τον διέκοψα... Δεν θέλω να ξέρω τίποτα. Τι όμως δεν θέλω να ξέρω; Τι έχει κάνει ο άλλος ή μήπως τι δεν έχω κάνει εγώ;

«Δεν έχεις αλλάξει, καθόλου, είσαι εντυπωσιακά ίδια» σκέφτηκα… είσαι πέντε χρόνια εντυπωσιακά ίδια… είσαι πια γραφική…

Είχα αρχίσει να τρέμω… εκείνος συνέχισε να μιλά.

«Είσαι μια κουκλίτσα» έσκυψε και μου ψιθύρισε η φιλενάδα μου. Της έσφιξα το χέρι με το δικό μου που έτρεμε. Ανακουφίστηκα, θύμωσα, χάρηκα, μπερδεύτηκα… « Άκου τι λέει… Στ’ αρχίδια μου κιόλας» ήθελα να φωνάξω και να με ακούσει όλη η Κοραή. Να τσιρίξω τόσο δυνατά που να σταματήσει να κατουράει το γαμω σιντριβάνι, να ζαρώσουν οι λωρίδες στη διάβαση, να μακρύνουν οι κεραίες του τρόλεϊ τόσο που να γυρίσει ανάποδα σα ψόφια κατσαρίδα. «Άντε και γαμηθείτε» ήθελα να ουρλιάξω, ήθελα να γαβγίσω τη φωνή μου… «Άντε και γαμηθείτε όλοι… δεν θέλω να σας βλέπω, αφήστε με ήσυχη, με πνίγετε… προτιμώ να πνίγομαι μόνη μου ρεεεεεεεεεεεε»

Δεν φώναξα τελικά… μόνο ώρες μετά ξέσπασα σε δυνατά κλάματα μέσα σε ένα μπαρ, ανάμεσα σε τσιγάρα, ποτήρια με οινοπνεύματα και δυνατή μουσική. Σκούπισα τις μουτζούρες που έτρεχαν από τα μάτια μου που ξεβάφανε, παρήγγειλα ένα ακόμα ποτό και άρχισα να τραγουδάω δυνατά.

Όλα ήταν θολά και μπερδεμένα… και χειροτέρεψαν…

Ένας τύπος δίπλα μου ήθελε να μάθει γιατί έκλαιγα, ένας άλλος ήθελε να μιλήσουμε για τον μπερέ μου, η φίλη μου ήθελε να φύγουμε, εγώ έπινα. Το ψηλό αγόρι με τα σπαστά ελληνικά με τράβηξε και χορεύαμε... κι έτσι ξημέρωσε…

Φόραγα τον καινούργιο μου μπερέ όλο το βράδυ. Έναν λευκό πλεκτό μπερέ που πολύ μου πήγαινε. Τον έχασα στο τέλος της βραδιάς… μεθυσμένη τον ξέχασα στο ταξί μαζί με ένα λευκό τριαντάφυλλο που μου χάρισε μια κοπέλα που ήξερε το ψηλό αγόρι. Απορώ πως βρήκα τη δύναμη κι έτρεξα πίσω από το ταξί όταν το κατάλαβα. Τώρα που σκέφτομαι το σκηνικό μου φαντάζει χαζά δραματικό… μια τύπα μεθυσμένη, στις έξι το πρωί κυνηγά ένα ταξί για να σώσει ένα μπερέ κι ένα τριαντάφυλλο…

Σαν τη σταχτοπούτα με το γοβάκι… ήταν το μόνο που αποδείκνυε ότι όλα είχαν συμβεί και τα είχε βιώσει. Έτσι κι ο μπερές μου, αν τον είχα θα υπήρχε κι όλη η βραδυά… τον έχασα και κάποιος πάτησε delete κι έσβησε τις προηγούμενες ώρες.

Αύριο πάω να αγοράσω έναν ίδιο…

Ίσως με βοηθήσει να καταλάβω γιατί δεν φώναξα δυνατά όταν ένιωσα πως το ήθελα, γιατί δεν έσπασα τα μούτρα της φίλης μου που έφυγε χωρίς ένα "γεια" και μ’ άφησε μεθυσμένη σε ένα πεζοδρόμιο, γιατί δεν άφηνα το ψηλό αγόρι να μου πεί τα παραμύθια του… ποιός ξέρει... μπορεί να κοιμόμουν όμορφα με τα παραμύθια του...

Περπατώντας στην οδό Βουλής …

2009-11-14T17:58:00.004+02:00

Οι τυρόπιτες μυρίζουν ωραία μόνο στο «ΑΡΙΣΤΟΝ» και τα Χριστούγεννα είναι κοντά μόνο αν δεις στη βιτρίνα του Chocolat σοκολατένιους χιονάνθρωπους.

Eurythmics VS Marilyn Manson...

2009-11-13T03:28:00.007+02:00

νας φίλος, μεγαλύτερός μου σε ηλικία, (και αυτό που λέω έχει σημασία, πιστέψτε με) μου είχε πει πριν δύο χρόνια πως «αντιλαμβάνεσαι την ηλικία σου από το πόσες φορές έχει διασκευαστεί ένα κομμάτι που γνωρίζεις».

Σήμερα για πρώτη φορά ένιωσα πραγματικά στο πετσί μου τι ακριβώς ήθελε να πει ο «ποιητής» φίλος μου τότε…

Πίνοντας πριν λίγες ώρες, τα ποτάκια μου στο "jokers", έπαιξε αυτό:

Ο δεκαενιάχρονος φίλος μου, που έπινε "Corona" δίπλα μου, άρχισε να τραγουδάει…

Κι εγώ αναρωτήθηκα πού σκατά το γνωρίζει αυτό το τραγούδι… ήμουν εγώ πιτσιρίκάκι στις αρχές του δημοτικού, όταν οι Eurythmics το έκανα επιτυχία την δεκαετία του 80’….

«Μα είναι επιτυχία του Marilyn Manson» μου απάντησε.

Σήκωσα το ποτήρι μου και κατέβασα όσο Τζίν υπήρχε μέσα… Tον κέρασα την Corona που έπινε και συνέχισα να κουνιέμαι στον ήχο της μουσικής!

Αχ μπαμπάκο μου...

2009-11-12T10:01:00.004+02:00

«Μάζεψα χόρτα», μου είπε κατάκοπος αλλά χαρούμενος. Το made in china ραδιοφωνάκι του, στέκονταν στο πρεβάζι του παραθύρου παίζοντας «ΕΡΑ» και παλιά ελληνικά τραγούδια του 60’.

«Αγριόχορτα είναι, φύτρωσαν μονάχα τους… ήταν να σπείρω κρεμμύδια αλλά τούτα πρόλαβαν πρώτα και τα λυπήθηκα. Να, κι εκεί πιο πέρα», είπε και μου έδειξε μια άλλη γλάστρα, «έχει φυτρώσει ένα μαρούλι, το είχα βάλει πέρσι, έγινε, το έκοψα, κι από το κομμένο πέταξε. Αυτό σε λίγες μέρες θα είναι έτοιμο!», συμπλήρωσε χαϊδεύοντας το με καμάρι. Συνέχισε να σκουπίζει τα χώματα από τις πλάκες της βεράντας και να μονολογεί. «Είναι πολλά τα χόρτα, πάνω από μια βρασιά, και κοίτα πόσα άφησα και δεν τα μάζεψα. Θα δώσω στον γείτονα», είπε κι έδειξε το απέναντι μπαλκόνι. «Ήρθε προχθές από εδώ και του έδωσα φράουλες που έχω φυτέψει στον ακάλυπτο… Ου, να δεις πως έκανε, τρελάθηκε από την ομορφιά της πρασινάδας τους αλλά του άρεσε και η γεύση.»

«Έλα» μου είπε, «μια και ήρθες, βοήθησέ με να μαζέψω τα χώματα. Θα πάρω ένα φαράσι με λαβή, για να μη σκύβω, δεν μπορώ. Και μετά αν μπορείς έλα να σπρώξουμε τις γλάστρες να μπουν στη σειρά… άντε… άρχισε να βρέχει».

«Αχ μπαμπάκο μου», σκέφτηκα και πήρα τη σκούπα και το φαράσι από τα χέρια του.

Πρωταγωνιστές...

2009-11-09T15:30:00.004+02:00

Παρακολουθήσατε την εκπομπή αγαπητοί μου επαναστάτες, αναρχικοί, εξαρχιώτες, αριστεροί, συνδικαλιστές;

Και πως σας φάνηκε; Είδατε αυτό που περιμένατε ή όχι; Μήπως απογοητευτήκατε; Μήπως μουδιάσατε; Είχατε έτοιμες μήπως τις κοκκινόμαυρες σημαίες και περιμένατε να τις κουνήσετε τραγουδώντας τη διεθνή στο τέλος της εκπομπής, αλλά το «γκολ» δεν μπήκε και κάθεστε σαν χαμένοι χουλιγκάνοι μπροστά στη οθόνη; Για πες τε μου; Είδατε αυτό που περιμένατε;

Γιατί δεν μπορεί κάτι θα περιμένατε…

Μήπως κάτι πιο ηρωικό; Πιο οργισμένο, ποιο επαναστατικό ίσως; Μη μου πείτε ότι δεν θέλατε να δείτε κάτι πιο αριστερό (όπως εσείς το καταλαβαίνετε) κάτι πιο αγωνιστικό (όπως εσείς το ορίζετε); Μη μου πείτε πως δεν περιμένατε να ακούσετε ένα δριμύ κατηγορώ για την δολοφονική εργοδοσία, το διεφθαρμένο κράτος, την ανύπαρκτη αστυνομία, το τραμπουκικό παρακράτος, ακόμα ακόμα για το ξεχαρβαλωμένο σύστημα υγείας που κωλυσιέργησε εκείνα τα κρίσιμα πρώτα λεπτά;

Όχι όμως… Η κυρία Κούνεβα (μου φαντάζει προσβλητικό να την αποκαλούμε όλοι εμείς «Κωνσταντίνα»), η κυρία Κούνεβα λοιπόν ήταν ήρεμη, γεμάτη αυτοσυγκράτηση και είπε αυτά που πίστευε όπως τα πίστευε.

Δεν θέλει εκδίκηση. Θέλει να αποδοθεί η δικαιοσύνη αλλά όχι εκδίκηση. Αυτό που νιώθει πάνω απ’ όλα για τον άνθρωπο που της επιτέθηκε και για αυτούς που τον έβαλαν, είναι λύπη. Πιστεύει πως όλοι αυτοί ήταν απίστευτα φοβισμένοι από τα κατορθώματα του συνδικαλισμού των εργαζομένων, και γι αυτό έπραξαν έτσι. Θεωρεί πως είναι λάθος να απαντά κανείς με βία απέναντι στην κρατική βία.

Ευχαριστεί όλους όσοι την βοήθησαν, τους συνανθρώπους που της έδωσαν τις πρώτες βοήθειες, τους τραυματιοφορείς του ΕΚΑΒ και τους γιατρούς του νοσοκομείου.

Ευχαριστεί τους ανθρώπους που οργανωθήκαν προς υπεράσπισή της … αλλά διαφωνεί με μεθόδους που ακολούθησαν για τον σκοπό αυτό, όπως η καταστροφή ξένης περιουσίας. «Πρέπει να σεβόμαστε το περιβάλλον και τους γύρω μας» τόνισε.

Δεν ήταν ενταγμένη, κι ούτε επιθυμεί ποτέ να ενταχθεί σε κόμματα… δεν πιστεύει σε αυτά, τα βλέπει μόνο ως μηχανισμούς απόκτησης και επιβολής εξουσίας.

Δεν γνωρίζει αν θα είναι σε θέση στο μέλλον να επιστρέψει στον συνδικαλισμό, γνωρίζει όμως πως θέλει να επιστρέψει στο παιδί της και στο σπίτι της. Θέλει να ξαναγίνει μάνα και νοικοκυρά όπως είπε.

Λυπάται που δεν βλέπει να διαβάσει, λυπάται που δεν μπορεί να βγει από το νοσοκομείο λυπάται που δεν μπορεί να είναι κοντά στην οικογένειά της. Δεν κάνει μακροπρόθεσμα σχέδια διότι… «θα δείξει η ζωή» όπως είπε.

Τα λόγια της ακούστηκαν σχεδόν αυστηρά χριστιανικά στ’ αυτιά μου… Και τότε θύμωσα με τον εαυτό μου αγαπητοί μου επαναστάτες, αναρχικοί, εξαρχιώτες, αριστεροί, συνδικαλιστές… διότι όλοι ίδιοι είμαστε… δεν διαφέρουμε. Θύμωσα, διότι κι εγώ περίμενα να δω και να ακούσω αυτά που είχα φανταστεί. Και τελικά κόντεψα να μην επιτρέψω στον εαυτό μου να ακούσει μια γυναίκα που μίλαγε…

Μίλαγε… αυτό και μόνο είναι απόδειξη του θάρρους αυτής της γυναίκας. Ήταν σχεδόν βέβαιο πως δεν θα ξαναμιλούσε ποτέ λόγω των τραυμάτων της, κι όμως αυτή η γυναίκα μίλαγε. Δεν γκρίνιαζε, δεν κλαιγότανε, δεν παραπονιότανε, δεν κατηγορούσε, δεν ζητούσε βοήθεια ή λύπηση… Μίλαγε με αξιοπρέπεια, συζητούσε με αυτοσυγκράτηση και επικοινωνούσε με ηρεμία τις απόψεις της με τον συνομιλητή της.

Αυτό είναι λοιπόν το σημαντικό και το ουσιαστικό, αυτό είναι το ζητούμενο. Για αυτό κόντεψε να χάσει τη ζωή της… διότι μίλαγε και μιλάει!

Αν δεν σας άρεσε είμαι σίγουρη πως έχετε έτοιμα τα αυγά στη φαρέτρα σας και θα τα πετάξετε με αγωνιστικό τρόπο στο πληγιασμένο πρόσωπό της, φωνάζοντας: «να φύγεις να πάς αλλού… δεν ανήκεις στα Πετράλωνα…»!

http://www.megatv.com/articles.asp?catid=14693

http://www.protagon.gr/default.aspx?tabid=399&videoid=1836

Είναι αλλιώς το βράδυ...

2009-11-07T22:16:00.001+02:00

Είναι αλλιώς το βράδυ. Το βράδυ δεν σε πονά η ησυχία, δεν σε ενοχλεί το ότι είναι νεκρό το τηλέφωνο, το ακίνητο προφίλ σου στο διαδίκτυο, η πόρτα που δεν χτυπά.

Τη νύχτα έτσι είναι, δεν υπάρχουν φωνές κι ομιλίες, οι γνωστοί δεν ξενυχτούν μπροστά στον υπολογιστή ούτε κάνουν επισκέψεις μεταμεσονύχτιες. Δουλεύουν την επόμενη και κοιμούνται.

Τη νύχτα γελάς τον εαυτό σου πως η μοναξιά σου είναι προσωρινή, πως το πρωί θα αλλάξει. Γελάς τον εαυτό σου πως την άλλη μέρα το πρωί θα ζήσεις.

Love is a thing that I can't describe...

2009-11-07T16:12:00.002+02:00

Love is a thing that I can't describe

It sounds so foolish if I even try

Love is an arrow and it points at you

It tells you what you gotta do

Love is a verb and a noun as well

You find it in a dictionary under 'L'

They give you a description, they spell it out

But they don't say what it's all about

Love is a fire that you can't control

It burns in the middle and it leaves a hole

You can't fill it up and you don't know when

It's gonna start to burn again

Love is a good way to lose a friend

It's a two-faced liar that you can't defend

Love is a virus that invades your heart

It starts to take it all apart

Love is a shape that you can't divide

With an odd set of angles and uneven sides

Your head is the paper and your heart's the pen

Go and do the sum again

Do the sum again

Love is a verb and a noun as well

You find it in the dictionary under 'L'

Love is an arrow and it points at me

It tells me how it's gonna be

...

2009-10-16T02:27:00.004+03:00

…Before hurt, before love was questioned

and we believed in love at first sight…

Πριν τον πόνο, πριν η αγάπη να τεθεί σε αμφισβήτηση,

όταν πιστεύαμε στον έρωτα με την πρώτη ματιά.

Αλήθεια πότε ήταν αυτό; Πόσα έτη φωτός πριν μου συνέβαινε κάτι τέτοιο.

Υπήρξε καιρός που δεν υπήρχε πόνος;

Υπήρξε καιρός που η αγάπη ήταν … «Ήταν», αυτή η λέξη αρκεί. Πότε η αγάπη «ήταν»;

Και ο καιρός που ο έρωτας ήταν δυνατός και αρκούσε μια μόνο ματιά για να τον νιώσεις;

Έχω μπλέξει τη νύχτα με τη μέρα. Τα έχω γυρίσει ανάποδα με αποτέλεσμα να είμαι σε ένα μόνιμο τζετ λαγκ. Νιώθω τη μια μέρα σαν να είναι δύο. Μπερδεύω τι έγινε εχθές, τι έγινε σήμερα και ποιο είναι το αύριο… Άλλοι πληρώνουν πολλά για να βρεθούν σε αυτή την κατάσταση. Εγώ το ζω for free…

Εχθές το απόγευμα ο οδηγός ενός τρόλεϊ, αφού μου έδωσε μια πληροφορία που του είχα ζητήσει, μου χάρισε ένα τριαντάφυλλο.

«Το έχω ώρα εδώ κι έχει ταλαιπωρηθεί, θέλει νεράκι» μου είπε. Το πήρα, χαμογέλασα και κατέβηκα στην πλατεία Κλαυθμώνος χαμογελώντας.

Ένα μικρούλι ροζ τριανταφυλλάκι που μύριζε, όχι από εκείνα τα πλαστικά, τα άοσμα. Από τριανταφυλλιά αυλής πρέπει να ήταν.

Άδεια Κυριακή …

2009-10-12T00:33:00.007+03:00

Άδεια Κυριακή …

Ξύπνημα στις δέκα από τηλέφωνο… πραγματικό ξύπνημα από hung over στις δώδεκα.

Άνοστο ρύζι για μεσημέρι και… ύπνος ξανά…

Late the afternoon… αυτοκίνητο, οδήγηση (δεν δουλεύει το cd player να πάρει) και την "κάνω" για να «τσιμπήσω» τους γονείς από τον Κάλαμο.

Μια που έφτασα και μια που πήρα τον δρόμο της επιστροφής.

Ένα γλυκύτατο κουτάβι, σαστισμένο και χαμένο στη μέση του πουθενά, στις στροφές αρκετά πριν το χωριό. Κουκλί ήταν, γλίτωσε από τις δικές μου ρόδες και χάρη στα alarm μου, γλύτωσε και από τις ρόδες του πίσω. Απ’ ότι διέκρινα από τον καθρέφτη μου κατάφερε να διασχίσει το δρόμο… Τι θα γίνονταν αργότερα; Με πιάνουν τα κλάματα (τι περίεργο) και θύμωσα που δεν σταμάτησα να το πάρω.

Πέντε λεπτά αργότερα μπαίνω στο χωριό. Μία κατάμαυρη γάτα είναι χτυπημένη στη μέση του δρόμου. Αίμα στο κεφαλάκι της και η ουρίτσα της κουνιέται απελπισμένα. Κι εγώ κλαίω (πάλι) και δεν κατεβαίνω να τη βοηθήσω με κάποιο τρόπο (πάλι).

Φτάνω στα διόδια, αφού λίγο πριν έχω αποφασίσει να μην πάρω τον «δύσκολο» δρόμο της παράκαμψης μέσω του οποίου θα αντισταθώ στην αύξηση τιμής των διοδίων, (μέχρι προχθές κόστιζαν 2.75€ και πλήρωνες μόνο στην έξοδο, ενώ τώρα κοστίζουν 1.85€ και πληρώνεις και στις δύο κατευθύνσεις).

Δεν πήγα λοιπόν να κολλήσω στην κίνηση του πράδρομου, και κόλλησα στην κίνηση στα διόδια. Ξεκίνησα να βρίζω και να γκρινιάζω για την παθητικότητα του κόσμου, («ο κόσμος», λες κι εγώ δεν ανήκω στον «κόσμο», λες κι εγώ πράττω διαφορετικά).

Και ξαφνικά, αυτός ο κόσμος, που είναι παθητικός και δεν αντιδρά, αρχίζει να κορνάρει, και να ξεσηκώνει το σύμπαν με τον θόρυβο, και να μαρσάρει, και να περνάει τα διόδια χωρίς να πληρώνει!

Κάποιες λωρίδες, στην άκρη δεξιά, ξεκινούν να κινούνται γρήγορα. Αυτές τις έχουν «καταλάβει». Άλλες, συμπεριλαμβανομένης και αυτής που είμαι εγώ, εξακολουθούν να μην έχουν «απελευθερωθεί», όλες όμως συνεχίζουν τον θόρυβο. Προσπαθώ να περάσω σε γραμμή που έχει ήδη καταληφθεί, αλλά δυστυχώς ξαναπερνά στα χέρια των «άλλων».

Παραμένω εκεί που είμαι και προσπαθώ να καταλάβω (ενώ συνεχίζω να κορνάρω) τη συμπεριφορά των υπολοίπων οδηγών όταν φτάνουν στον ταμία. Κοίτα να δεις λοιπόν, εγώ που τόση ώρα κατηγορούσα τον «κόσμο» που δεν αντιδρά, κολλάω να γκαζώσω και να την «κάνω» χωρίς να πληρώσω. Έχω ήδη ταχυκαρδία και αρνούμαι να υπακούσω τις οδηγίες του πατέρα μου να περάσω χωρίς να σταματήσω. Ο προπορευόμενος οδηγός πληρώνει κανονικά και αυτό με αγχώνει ακόμα περισσότερο. Έχω προβάλλει ως δικαιολογία τις μπάρες που δεν θα σηκωθούν και έχω ήδη ανοίξει το παράθυρο όταν φτάνω στον ταμία..

Και ο ταμίας δεν μου δίνει καμία σημασία… κι εγώ στέκομαι και τον κοιτάω…

«Αν δεν πληρώσω;» Ρωτάω…

Και ο ταμίας δεν μου δίνει καμία σημασία… κι εγώ στέκομαι και τον κοιτάω…

«Μπάρες;» Αρθρώνω…

«Τι ηλίθια!». Σκέφτομαι…

Και ο ταμίας δεν μου δίνει καμία σημασία…

«Άντε γεια» του λέω και πατάω γκάζι…

Μπορεί κάποιος να μου απαντήσει στα παρακάτω;

Γιατί έπρεπε να με αγνοήσει ο υπάλληλος για να καταφέρω να παρανομίσω-αντιδράσω-αντισταθώ;

Γιατί έφυγα με τόσο μεγάλη ταχύτητα;… Κι αν τελικά υπήρχε μπάρα;… Γιατί συνέχισα να τρέχω λες και με κυνηγούσαν;

Γιατί παρακολούθησα σήμερα το "Ο διάβολος φορούσε PRADA";(Δεν έχει καμιά σύνδεση με τα προηγούμενα... απλά αναρωτιέμαι).

Γέμισε η άδεια Κυριακή μου; Κι αν ναι, με ποιόν τρόπο; Τι να κρατήσω από τα παραπάνω;

Ξέρεις κάτι...

2009-09-28T02:35:00.001+03:00

Είμαι πολύ θυμωμένη... αλλά σου λέω πολύ... πάρα πολύ.

Που να σου εξηγώ τώρα... αυτό ειναι το χειρώτερο απ' όλα, ότι δεν βρίκω λόγια να επικοινωνίσω τα συναισθήματά μου...

Κράτα μόνο το γεγονός οτι έχω πραγματικά θυμώσει...

Μία τάξη, φυλετικά διαχωρισμένη..."The eye of the storm"

2009-09-25T20:19:00.007+03:00

Αξίζει να το παρακολουθήσει κανείς...

"eye of the storm"

Μία ημέρα μετά τη δολοφονία του Μάρτιν Λούθερ Κινγκ το 1968, η Jane Elliott πήγε να διδάξει στο δημοτικό της πόλης της στην Άιοβα, όπου κατοικούσαν μόνο λευκοί. Χώρισε τους μαθητές της σε δύο ομάδες, εκείνους με γαλάζια μάτια κι εκείνους με καφέ μάτια, και αποφάσισε να τους δώσει ένα γερό μάθημα κατά των φυλετικών διακρίσεων. Το ντοκιμαντέρ αυτό παρουσιάζει την ιστορία εκείνου του μαθήματος, τη μακροχρόνια επιρροή του στα παιδιά και τη δύναμή του που κράτησε τριάντα ολόκληρα χρόνια.

«Γάζα ερχόμαστε»

2009-09-24T07:58:00.002+03:00

Untitled from tv xoris sinora on Vimeo.

God on trial...

2009-09-13T01:09:00.004+03:00

Καμιά φορά λες ότι ευχαριστείς το Θεό που γεννήθηκες να γεύεσαι τέτοια πράματα...

2009-09-08T02:05:00.008+03:00

Αν βαριέστε να το παρακολουθήσετε ολόκληρο, παρακαλώ επικεντρώστε το ενδιαφέρον σας στα λεγόμενα και στην έκφρασή του Γιάννη Μόραλη, από το8:55 λεπτό ως και το τέλος.

Σε δεκάδες σημεία αυτού του ντοκιμαντέρ, εντυπωσιάστηκα από τη νεότητα και τη ζωντάνια στο βλέμμα και στη φωνή αυτού του ανθρώπου.

Αξίζει να παρακολουθήσει κανείς ολόκληρο το ντοκιμαντέρ*... το πρόβαλε εχτές το κανάλι της Βουλής για ακόμα μία φορά (πόσο χαίρομαι κάτι φορές, που τα κρατικά κανάλια επαναλαμβάνονται).

*ΣΤΕΛΙΟΣ ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΠΟΥΛΟΣ
2005 : “Γιάννης Μόραλης” (80΄, Συμπαραγωγοί : ΠΕΡΙΠΛΟΥΣ – CL PRO -DUCTIONS – ΕΡΤ – ΕΚΚ. Με την υποστήριξη του προγράμματος Media Plus Development – Slate Funding)
Βραβείο Διεθνούς Ένωσης Κριτικών (FIPRESCI) στο 8ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης.

Όλο με το παρελθόν παίζω... και χάνω...

2009-08-24T21:03:00.008+03:00

Τελευταία ξανά "κούνησα" λίγο το προφίλ μου στο myspace. Εδώ και καιρό έχει περάσει η μόδα του και το έχω παρατημένο. Τέλος πάντων μην τα πολυλογώ... Το ms ήταν η πρώτη διαδικτυακή κοινότητα στην οποία έγινα μέλος πριν χρόνια (δεν πάνε και πάρα πολλά) και πέρασα πααααρα πολλές ώρες συζητώντας σχολιάζοντας και χαζεύοντας εκεί μέσα... Μπλόκαρα έναν λογαριασμό, δημιούργησα έναν άλλον, γνώρισα κόσμο (μεταφορικά και κυριολεκτικά) και γενικά έκανα ότι κάνει όλος ο κόσμος σε τέτοια δίκτυα...

Ένας από τους πρώτους φίλους που έκανα (πέρα από αυτούς που ήταν πραγματικοί φίλοι και επικοινωνούσαμε μέσω ms), ένας λοιπόν από τους πρώτους διαδικτυακούς μου φίλους, ήταν ο Stelios. Η profile picture του έδειχνε τον μικρό πρίγκιπα στον πλανήτη του... και ήταν ο λόγος που του έκανα friend request. Οι πρώτες μας συζητήσεις δεν ήταν με δικά μας λόγια. Γράφαμε αποσπάσματα από το αγαπημένο βιβλίο του μικρού πρίγκιπα. Μου είχε φανεί πολύ όμορφο κι ευαίσθητο παιχνίδι...

Ο Stelios λοιπόν ήταν ο μικρός πρίγκιπας...ήταν ένας μικρός πρίγκιπας που περίμενε να επιστρέψει στον πλανήτη του... έτσι έλεγε μέσω των των αποσπασμάτων που έστελνε. Ένιωθε και πολύ μεγάλη μοναξιά... αυτό μου έδωσε να καταλάβω όταν του έστειλα το απόσπασμα από τον κήπο με τα τριαντάφυλλα... Και όταν του έστειλα το σημείο της συνάντησης του μικρού πρίγκιπα με το φίδι, ο Stelios μου είπε πως δεν φοβάται τα φίδια και το δηλητήριο τους, τα συνήθισε τα φιδάκια έλεγε, και τα τσιμπήματα τους...ο Stelios έπασχε από σκλήρυνση κατά πλάκας.... και μέσα από αυτό το απόσπασμα το μοιράστηκε μαζί μου.

Διαγνώστηκε με σκλήρυνση όσο ήταν στον στρατό τον οποίο και διέκοψε για αυτόν τον λόγο. Τώρα ζούσε στην Αθήνα με τον αδελφό του με τον οποίο δεν μίλαγε και πολύ, αγαπούσε τα παιδιά και έκανε πολύ παρέα με δύο μικρά γειτονόπουλα, πράγμα που τον γέμιζε χαρά.

Λόγω της ασθένειας είχε αποκτήσει δυσκολία στην κίνηση... δύσκολα κρατούσε την ισορροπία του και δύσκολα βάδιζε. Αυτό τον κράταγε κλεισμένο τον περισσότερο χρόνο μέσα στο σπίτι του... ένιωθε πολύ μόνος...

Βρεθήκαμε μία φορά στο Θησείο για καφέ ένα μεσημεράκι. Ζήτησε να του επιτρέψω να φτάσει πρώτος για να καταφέρει να βολευτεί χωρίς να είμαι μάρτυρας εγώ της δυσκολίας που χρειάζονταν κάτι τέτοιο. Δεν του είπα ποτέ ότι είχα φτάσει στην ώρα μου και κάθισα λίγο πιο πέρα μέχρι να καταφέρει να κάτσει.

Ήταν ένα όμορφο ψηλό παλικάρι, ένα χρόνο μεγαλύτερος μου και μου μίλησε πολύ ... όσο άντεχε δηλαδή... τόσο πολύ... διότι η ασθένεια τον έκανε να κουράζεται εύκολα... μέχρι κι όταν μιλούσε. Με πληγώνει το γεγονός πως συγκρατώ ελάχιστα από τη συζήτηση μας. Θυμάμαι αμυδρά πως αγαπούσε τη μουσική και ασχολούνταν με αυτή, αλλά ως εκεί.

Ένα από τα πράγματα που θυμάμαι ότι μου είπε εκείνη την ημέρα είναι πως θα ήθελε να σηκωθεί, να πατήσει στην καρέκλα που κάθονταν και να πηδήξει τόσο ψηλά που να καταφέρει να πετάξει πάνω από την Ακρόπολη.

Απο τότε του μίλησα λίγες ακόμα φορές στο τηλέφωνο και πάντα του υποσχόμουν πως θα τον ξαναδώ... μου είχε ετοιμάσει κι ένα cd του Leonard Cohen... ποτέ μου δεν το πήρα....

Η τελαυταία φορά που με είχε καλέσει δεν ήταν για να μου μιλήσει, ήθελε απλά να ακούσω τον Morrisey να τραγουδά live...ήταν στη συναυλία του εδώ στην Αθήνα και ήθελε να μοιραστεί τη χαρά του μαζί μου. Με έναν άνθρωπο που είχε δει μόνο μία φορά.

Δεν συναντηθήκαμε ξανά. Δεν τον ξαναείδα και ήταν επιλογή μου αυτό.

Επέλεξα να είμαι εγωίστρια και να ασχολούμαι μόνο με τα δικά μου προβλήματα που τόσο μεγάλα και άλυτα μου φάνταζαν και μου φαντάζουν. Επέλεξα να κάθομαι στη δική μου θλίψη και να ασχολούμαι με τη δική μου μοναξιά.

Πριν λίγες ώρες σκέφτηκα τον Στέλιο (ας το γράψω και με ελληνικά στοιχεία) και συνειδητοποίησα πως ποτέ μου δεν τον πρόσθεσα σαν φίλο στον καινούργιο μου λογαριασμό στο ms. Έψαξα και βρήκα το προφίλ του. Είναι ανενεργό από το Φλεβάρη του 2008. Ελπίζω να είναι καλά.

Γιατί τα γράφω όλα αυτά.;

...

Έλα μου ντε! Ίσως διότι στο μυαλό μου έχω συνεχώς το μεγάλο θέμα των σχέσεων, όλων των ειδών, (φιλικών ή ερωτικών ή οτιδήποτε άλλο), το θέμα της δημιουργίας τους, της διατήρησής τους, της επιτυχίας ή της αποτυχίας τους και της λήξης τους. Είπα λοιπόν να γυρίσω το νόμισμα από την άλλη όψη και να σκεφτώ τις φορές που εγώ αδιαφόρησα, εγώ εξαφανίστηκα, εγώ δείλιασα, εγώ δεν πρόσφερα τη φιλία μου, την παρέα μου τον χρόνο μου.... μέσα σε πολλά θυμήθηκα και τον Στέλιο...

Ελπίζω να είναι καλά...

Κάπου έχω εκτυπωμένες τις συζητήσεις μας... συνήθιζα να το κάνω αυτό με τους myspace φίλους μου...

Ελπίζω να είναι καλά...