...

Απιστία

Έχω την ανάγκη να διαγράφω...

Δεν κρατάω μηνύματα στο κινητό μου… τα διαγράφω όλα. Με κάνει να αισθάνομαι πως μπορώ να διαγράφω μαζί και αυτά που έχουν συμβεί. Το ίδιο κάνω πάντα και με τον τηλεφωνικό μου κατάλογο. Είναι εντυπωσιακά μικρός… σβήνω κόσμο…
Έχω την ανάγκη να διαγράφω… Πρόσωπα και πράγματα... Θα γιορτάσω τη στιγμή που θα κάνω το αντίθετο…

Είμαι εντυπωσιακά ίδια...

«Δεν έχεις αλλάξει, καθόλου, είσαι εντυπωσιακά ίδια» μου είπε. Εγώ σκεφτόμουν τα παραπάνω μου κιλά και τα άσπρα μαλλιά που έχουν αρχίσει να ξεπροβάλουν. Γυναίκες…
Πως δεν έχω αλλάξει;… έχω αλλάξει… είμαι πέντε χρόνια μετά… τόσο έχω αλλάξει.

Άρχισε να μου λέει νέα από τους ανθρώπους του παρελθόντος. Δεν ήθελα να ακούσω τίποτα. Γιατί όμως; Τι φοβάμαι περισσότερο, αυτά που έχουν καταφέρει οι άλλοι ή ότι δεν έχω καταφέρει εγώ;
Άρχισε να μου μιλάει για τον... για το φάντασμα που φοβάμαι περισσότερο απ’ όλα τα φαντάσματα του παρελθόντος... για εκείνον... και τον διέκοψα... Δεν θέλω να ξέρω τίποτα. Τι όμως δεν θέλω να ξέρω; Τι έχει κάνει ο άλλος ή μήπως τι δεν έχω κάνει εγώ;
«Δεν έχεις αλλάξει, καθόλου, είσαι εντυπωσιακά ίδια» σκέφτηκα… είσαι πέντε χρόνια εντυπωσιακά ίδια… είσαι πια γραφική…

Είχα αρχίσει να τρέμω… εκείνος συνέχισε να μιλά.

«Είσαι μια κουκλίτσα» έσκυψε και μου ψιθύρισε η φιλενάδα μου. Της έσφιξα το χέρι με το δικό μου που έτρεμε. Ανακουφίστηκα, θύμωσα, χάρηκα, μπερδεύτηκα… « Άκου τι λέει… Στ’ αρχίδια μου κιόλας» ήθελα να φωνάξω και να με ακούσει όλη η Κοραή. Να τσιρίξω τόσο δυνατά που να σταματήσει να κατουράει το γαμω σιντριβάνι, να ζαρώσουν οι λωρίδες στη διάβαση, να μακρύνουν οι κεραίες του τρόλεϊ τόσο που να γυρίσει ανάποδα σα ψόφια κατσαρίδα. «Άντε και γαμηθείτε» ήθελα να ουρλιάξω, ήθελα να γαβγίσω τη φωνή μου… «Άντε και γαμηθείτε όλοι… δεν θέλω να σας βλέπω, αφήστε με ήσυχη, με πνίγετε… προτιμώ να πνίγομαι μόνη μου ρεεεεεεεεεεεε»

Δεν φώναξα τελικά… μόνο ώρες μετά ξέσπασα σε δυνατά κλάματα μέσα σε ένα μπαρ, ανάμεσα σε τσιγάρα, ποτήρια με οινοπνεύματα και δυνατή μουσική. Σκούπισα τις μουτζούρες που έτρεχαν από τα μάτια μου που ξεβάφανε, παρήγγειλα ένα ακόμα ποτό και άρχισα να τραγουδάω δυνατά.

Όλα ήταν θολά και μπερδεμένα… και χειροτέρεψαν…
Ένας τύπος δίπλα μου ήθελε να μάθει γιατί έκλαιγα, ένας άλλος ήθελε να μιλήσουμε για τον μπερέ μου, η φίλη μου ήθελε να φύγουμε, εγώ έπινα. Το ψηλό αγόρι με τα σπαστά ελληνικά με τράβηξε και χορεύαμε... κι έτσι ξημέρωσε…

Φόραγα τον καινούργιο μου μπερέ όλο το βράδυ. Έναν λευκό πλεκτό μπερέ που πολύ μου πήγαινε. Τον έχασα στο τέλος της βραδιάς… μεθυσμένη τον ξέχασα στο ταξί μαζί με ένα λευκό τριαντάφυλλο που μου χάρισε μια κοπέλα που ήξερε το ψηλό αγόρι. Απορώ πως βρήκα τη δύναμη κι έτρεξα πίσω από το ταξί όταν το κατάλαβα. Τώρα που σκέφτομαι το σκηνικό μου φαντάζει χαζά δραματικό… μια τύπα μεθυσμένη, στις έξι το πρωί κυνηγά ένα ταξί για να σώσει ένα μπερέ κι ένα τριαντάφυλλο…
Σαν τη σταχτοπούτα με το γοβάκι… ήταν το μόνο που αποδείκνυε ότι όλα είχαν συμβεί και τα είχε βιώσει. Έτσι κι ο μπερές μου, αν τον είχα θα υπήρχε κι όλη η βραδυά… τον έχασα και κάποιος πάτησε delete κι έσβησε τις προηγούμενες ώρες.

Αύριο πάω να αγοράσω έναν ίδιο…
Ίσως με βοηθήσει να καταλάβω γιατί δεν φώναξα δυνατά όταν ένιωσα πως το ήθελα, γιατί δεν έσπασα τα μούτρα της φίλης μου που έφυγε χωρίς ένα "γεια" και μ’ άφησε μεθυσμένη σε ένα πεζοδρόμιο, γιατί δεν άφηνα το ψηλό αγόρι να μου πεί τα παραμύθια του… ποιός ξέρει... μπορεί να κοιμόμουν όμορφα με τα παραμύθια του...

Περπατώντας στην οδό Βουλής …

Οι τυρόπιτες μυρίζουν ωραία μόνο στο «ΑΡΙΣΤΟΝ» και τα Χριστούγεννα είναι κοντά μόνο αν δεις στη βιτρίνα του Chocolat σοκολατένιους χιονάνθρωπους.

Eurythmics VS Marilyn Manson...

Ένας φίλος, μεγαλύτερός μου σε ηλικία, (και αυτό που λέω έχει σημασία, πιστέψτε με) μου είχε πει πριν δύο χρόνια πως «αντιλαμβάνεσαι την ηλικία σου από το πόσες φορές έχει διασκευαστεί ένα κομμάτι που γνωρίζεις».
Σήμερα για πρώτη φορά ένιωσα πραγματικά στο πετσί μου τι ακριβώς ήθελε να πει ο «ποιητής» φίλος μου τότε…

Πίνοντας πριν λίγες ώρες, τα ποτάκια μου στο "jokers", έπαιξε αυτό:



Ο δεκαενιάχρονος φίλος μου, που έπινε "Corona" δίπλα μου, άρχισε να τραγουδάει…
Κι εγώ αναρωτήθηκα πού σκατά το γνωρίζει αυτό το τραγούδι… ήμουν εγώ πιτσιρίκάκι στις αρχές του δημοτικού, όταν οι Eurythmics το έκανα επιτυχία την δεκαετία του 80’….

«Μα είναι επιτυχία του Marilyn Manson» μου απάντησε.



Σήκωσα το ποτήρι μου και κατέβασα όσο Τζίν υπήρχε μέσα… Tον κέρασα την Corona που έπινε και συνέχισα να κουνιέμαι στον ήχο της μουσικής!

Αχ μπαμπάκο μου...

«Μάζεψα χόρτα», μου είπε κατάκοπος αλλά χαρούμενος. Το made in china ραδιοφωνάκι του, στέκονταν στο πρεβάζι του παραθύρου παίζοντας «ΕΡΑ» και παλιά ελληνικά τραγούδια του 60’.
«Αγριόχορτα είναι, φύτρωσαν μονάχα τους… ήταν να σπείρω κρεμμύδια αλλά τούτα πρόλαβαν πρώτα και τα λυπήθηκα. Να, κι εκεί πιο πέρα», είπε και μου έδειξε μια άλλη γλάστρα, «έχει φυτρώσει ένα μαρούλι, το είχα βάλει πέρσι, έγινε, το έκοψα, κι από το κομμένο πέταξε. Αυτό σε λίγες μέρες θα είναι έτοιμο!», συμπλήρωσε χαϊδεύοντας το με καμάρι. Συνέχισε να σκουπίζει τα χώματα από τις πλάκες της βεράντας και να μονολογεί. «Είναι πολλά τα χόρτα, πάνω από μια βρασιά, και κοίτα πόσα άφησα και δεν τα μάζεψα. Θα δώσω στον γείτονα», είπε κι έδειξε το απέναντι μπαλκόνι. «Ήρθε προχθές από εδώ και του έδωσα φράουλες που έχω φυτέψει στον ακάλυπτο… Ου, να δεις πως έκανε, τρελάθηκε από την ομορφιά της πρασινάδας τους αλλά του άρεσε και η γεύση.»
«Έλα» μου είπε, «μια και ήρθες, βοήθησέ με να μαζέψω τα χώματα. Θα πάρω ένα φαράσι με λαβή, για να μη σκύβω, δεν μπορώ. Και μετά αν μπορείς έλα να σπρώξουμε τις γλάστρες να μπουν στη σειρά… άντε… άρχισε να βρέχει».
«Αχ μπαμπάκο μου», σκέφτηκα και πήρα τη σκούπα και το φαράσι από τα χέρια του.

Πρωταγωνιστές...

Παρακολουθήσατε την εκπομπή αγαπητοί μου επαναστάτες, αναρχικοί, εξαρχιώτες, αριστεροί, συνδικαλιστές;
Και πως σας φάνηκε; Είδατε αυτό που περιμένατε ή όχι; Μήπως απογοητευτήκατε; Μήπως μουδιάσατε; Είχατε έτοιμες μήπως τις κοκκινόμαυρες σημαίες και περιμένατε να τις κουνήσετε τραγουδώντας τη διεθνή στο τέλος της εκπομπής, αλλά το «γκολ» δεν μπήκε και κάθεστε σαν χαμένοι χουλιγκάνοι μπροστά στη οθόνη; Για πες τε μου; Είδατε αυτό που περιμένατε;

Γιατί δεν μπορεί κάτι θα περιμένατε…
Μήπως κάτι πιο ηρωικό; Πιο οργισμένο, ποιο επαναστατικό ίσως; Μη μου πείτε ότι δεν θέλατε να δείτε κάτι πιο αριστερό (όπως εσείς το καταλαβαίνετε) κάτι πιο αγωνιστικό (όπως εσείς το ορίζετε); Μη μου πείτε πως δεν περιμένατε να ακούσετε ένα δριμύ κατηγορώ για την δολοφονική εργοδοσία, το διεφθαρμένο κράτος, την ανύπαρκτη αστυνομία, το τραμπουκικό παρακράτος, ακόμα ακόμα για το ξεχαρβαλωμένο σύστημα υγείας που κωλυσιέργησε εκείνα τα κρίσιμα πρώτα λεπτά;

Όχι όμως… Η κυρία Κούνεβα (μου φαντάζει προσβλητικό να την αποκαλούμε όλοι εμείς «Κωνσταντίνα»), η κυρία Κούνεβα λοιπόν ήταν ήρεμη, γεμάτη αυτοσυγκράτηση και είπε αυτά που πίστευε όπως τα πίστευε.
Δεν θέλει εκδίκηση. Θέλει να αποδοθεί η δικαιοσύνη αλλά όχι εκδίκηση. Αυτό που νιώθει πάνω απ’ όλα για τον άνθρωπο που της επιτέθηκε και για αυτούς που τον έβαλαν, είναι λύπη. Πιστεύει πως όλοι αυτοί ήταν απίστευτα φοβισμένοι από τα κατορθώματα του συνδικαλισμού των εργαζομένων, και γι αυτό έπραξαν έτσι. Θεωρεί πως είναι λάθος να απαντά κανείς με βία απέναντι στην κρατική βία.
Ευχαριστεί όλους όσοι την βοήθησαν, τους συνανθρώπους που της έδωσαν τις πρώτες βοήθειες, τους τραυματιοφορείς του ΕΚΑΒ και τους γιατρούς του νοσοκομείου.
Ευχαριστεί τους ανθρώπους που οργανωθήκαν προς υπεράσπισή της … αλλά διαφωνεί με μεθόδους που ακολούθησαν για τον σκοπό αυτό, όπως η καταστροφή ξένης περιουσίας. «Πρέπει να σεβόμαστε το περιβάλλον και τους γύρω μας» τόνισε.
Δεν ήταν ενταγμένη, κι ούτε επιθυμεί ποτέ να ενταχθεί σε κόμματα… δεν πιστεύει σε αυτά, τα βλέπει μόνο ως μηχανισμούς απόκτησης και επιβολής εξουσίας.
Δεν γνωρίζει αν θα είναι σε θέση στο μέλλον να επιστρέψει στον συνδικαλισμό, γνωρίζει όμως πως θέλει να επιστρέψει στο παιδί της και στο σπίτι της. Θέλει να ξαναγίνει μάνα και νοικοκυρά όπως είπε.
Λυπάται που δεν βλέπει να διαβάσει, λυπάται που δεν μπορεί να βγει από το νοσοκομείο λυπάται που δεν μπορεί να είναι κοντά στην οικογένειά της. Δεν κάνει μακροπρόθεσμα σχέδια διότι… «θα δείξει η ζωή» όπως είπε.

Τα λόγια της ακούστηκαν σχεδόν αυστηρά χριστιανικά στ’ αυτιά μου… Και τότε θύμωσα με τον εαυτό μου αγαπητοί μου επαναστάτες, αναρχικοί, εξαρχιώτες, αριστεροί, συνδικαλιστές… διότι όλοι ίδιοι είμαστε… δεν διαφέρουμε. Θύμωσα, διότι κι εγώ περίμενα να δω και να ακούσω αυτά που είχα φανταστεί. Και τελικά κόντεψα να μην επιτρέψω στον εαυτό μου να ακούσει μια γυναίκα που μίλαγε…
Μίλαγε… αυτό και μόνο είναι απόδειξη του θάρρους αυτής της γυναίκας. Ήταν σχεδόν βέβαιο πως δεν θα ξαναμιλούσε ποτέ λόγω των τραυμάτων της, κι όμως αυτή η γυναίκα μίλαγε. Δεν γκρίνιαζε, δεν κλαιγότανε, δεν παραπονιότανε, δεν κατηγορούσε, δεν ζητούσε βοήθεια ή λύπηση… Μίλαγε με αξιοπρέπεια, συζητούσε με αυτοσυγκράτηση και επικοινωνούσε με ηρεμία τις απόψεις της με τον συνομιλητή της.
Αυτό είναι λοιπόν το σημαντικό και το ουσιαστικό, αυτό είναι το ζητούμενο. Για αυτό κόντεψε να χάσει τη ζωή της… διότι μίλαγε και μιλάει!

Αν δεν σας άρεσε είμαι σίγουρη πως έχετε έτοιμα τα αυγά στη φαρέτρα σας και θα τα πετάξετε με αγωνιστικό τρόπο στο πληγιασμένο πρόσωπό της, φωνάζοντας: «να φύγεις να πάς αλλού… δεν ανήκεις στα Πετράλωνα…»!

http://www.megatv.com/articles.asp?catid=14693

http://www.protagon.gr/default.aspx?tabid=399&videoid=1836

Είναι αλλιώς το βράδυ...

Είναι αλλιώς το βράδυ. Το βράδυ δεν σε πονά η ησυχία, δεν σε ενοχλεί το ότι είναι νεκρό το τηλέφωνο, το ακίνητο προφίλ σου στο διαδίκτυο, η πόρτα που δεν χτυπά.
Τη νύχτα έτσι είναι, δεν υπάρχουν φωνές κι ομιλίες, οι γνωστοί δεν ξενυχτούν μπροστά στον υπολογιστή ούτε κάνουν επισκέψεις μεταμεσονύχτιες. Δουλεύουν την επόμενη και κοιμούνται.
Τη νύχτα γελάς τον εαυτό σου πως η μοναξιά σου είναι προσωρινή, πως το πρωί θα αλλάξει. Γελάς τον εαυτό σου πως την άλλη μέρα το πρωί θα ζήσεις.

Love is a thing that I can't describe...

Love is a thing that I can't describe
It sounds so foolish if I even try
Love is an arrow and it points at you
It tells you what you gotta do

Love is a verb and a noun as well
You find it in a dictionary under 'L'
They give you a description, they spell it out
But they don't say what it's all about

Love is a fire that you can't control
It burns in the middle and it leaves a hole
You can't fill it up and you don't know when
It's gonna start to burn again

Love is a good way to lose a friend
It's a two-faced liar that you can't defend
Love is a virus that invades your heart
It starts to take it all apart

Love is a shape that you can't divide
With an odd set of angles and uneven sides
Your head is the paper and your heart's the pen
Go and do the sum again
Go and do the sum again
Go and do the sum again
Do the sum again

Love is a verb and a noun as well
You find it in the dictionary under 'L'
Love is an arrow and it points at me
It tells me how it's gonna be
It tells me how it's gonna be
It tells me how it's gonna be
It tells me how it's gonna be

...

…Before hurt, before love was questioned
and we believed in love at first sight…
Πριν τον πόνο, πριν η αγάπη να τεθεί σε αμφισβήτηση,
όταν πιστεύαμε στον έρωτα με την πρώτη ματιά.

Αλήθεια πότε ήταν αυτό; Πόσα έτη φωτός πριν μου συνέβαινε κάτι τέτοιο.
Υπήρξε καιρός που δεν υπήρχε πόνος;
Υπήρξε καιρός που η αγάπη ήταν … «Ήταν», αυτή η λέξη αρκεί. Πότε η αγάπη «ήταν»;
Και ο καιρός που ο έρωτας ήταν δυνατός και αρκούσε μια μόνο ματιά για να τον νιώσεις;

__

Έχω μπλέξει τη νύχτα με τη μέρα. Τα έχω γυρίσει ανάποδα με αποτέλεσμα να είμαι σε ένα μόνιμο τζετ λαγκ. Νιώθω τη μια μέρα σαν να είναι δύο. Μπερδεύω τι έγινε εχθές, τι έγινε σήμερα και ποιο είναι το αύριο… Άλλοι πληρώνουν πολλά για να βρεθούν σε αυτή την κατάσταση. Εγώ το ζω for free…

__

Εχθές το απόγευμα ο οδηγός ενός τρόλεϊ, αφού μου έδωσε μια πληροφορία που του είχα ζητήσει, μου χάρισε ένα τριαντάφυλλο.
«Το έχω ώρα εδώ κι έχει ταλαιπωρηθεί, θέλει νεράκι» μου είπε. Το πήρα, χαμογέλασα και κατέβηκα στην πλατεία Κλαυθμώνος χαμογελώντας.
Ένα μικρούλι ροζ τριανταφυλλάκι που μύριζε, όχι από εκείνα τα πλαστικά, τα άοσμα. Από τριανταφυλλιά αυλής πρέπει να ήταν.