Αχ μπαμπάκο μου...

«Μάζεψα χόρτα», μου είπε κατάκοπος αλλά χαρούμενος. Το made in china ραδιοφωνάκι του, στέκονταν στο πρεβάζι του παραθύρου παίζοντας «ΕΡΑ» και παλιά ελληνικά τραγούδια του 60’.
«Αγριόχορτα είναι, φύτρωσαν μονάχα τους… ήταν να σπείρω κρεμμύδια αλλά τούτα πρόλαβαν πρώτα και τα λυπήθηκα. Να, κι εκεί πιο πέρα», είπε και μου έδειξε μια άλλη γλάστρα, «έχει φυτρώσει ένα μαρούλι, το είχα βάλει πέρσι, έγινε, το έκοψα, κι από το κομμένο πέταξε. Αυτό σε λίγες μέρες θα είναι έτοιμο!», συμπλήρωσε χαϊδεύοντας το με καμάρι. Συνέχισε να σκουπίζει τα χώματα από τις πλάκες της βεράντας και να μονολογεί. «Είναι πολλά τα χόρτα, πάνω από μια βρασιά, και κοίτα πόσα άφησα και δεν τα μάζεψα. Θα δώσω στον γείτονα», είπε κι έδειξε το απέναντι μπαλκόνι. «Ήρθε προχθές από εδώ και του έδωσα φράουλες που έχω φυτέψει στον ακάλυπτο… Ου, να δεις πως έκανε, τρελάθηκε από την ομορφιά της πρασινάδας τους αλλά του άρεσε και η γεύση.»
«Έλα» μου είπε, «μια και ήρθες, βοήθησέ με να μαζέψω τα χώματα. Θα πάρω ένα φαράσι με λαβή, για να μη σκύβω, δεν μπορώ. Και μετά αν μπορείς έλα να σπρώξουμε τις γλάστρες να μπουν στη σειρά… άντε… άρχισε να βρέχει».
«Αχ μπαμπάκο μου», σκέφτηκα και πήρα τη σκούπα και το φαράσι από τα χέρια του.

Πρωταγωνιστές...

Παρακολουθήσατε την εκπομπή αγαπητοί μου επαναστάτες, αναρχικοί, εξαρχιώτες, αριστεροί, συνδικαλιστές;
Και πως σας φάνηκε; Είδατε αυτό που περιμένατε ή όχι; Μήπως απογοητευτήκατε; Μήπως μουδιάσατε; Είχατε έτοιμες μήπως τις κοκκινόμαυρες σημαίες και περιμένατε να τις κουνήσετε τραγουδώντας τη διεθνή στο τέλος της εκπομπής, αλλά το «γκολ» δεν μπήκε και κάθεστε σαν χαμένοι χουλιγκάνοι μπροστά στη οθόνη; Για πες τε μου; Είδατε αυτό που περιμένατε;

Γιατί δεν μπορεί κάτι θα περιμένατε…
Μήπως κάτι πιο ηρωικό; Πιο οργισμένο, ποιο επαναστατικό ίσως; Μη μου πείτε ότι δεν θέλατε να δείτε κάτι πιο αριστερό (όπως εσείς το καταλαβαίνετε) κάτι πιο αγωνιστικό (όπως εσείς το ορίζετε); Μη μου πείτε πως δεν περιμένατε να ακούσετε ένα δριμύ κατηγορώ για την δολοφονική εργοδοσία, το αδιάφορο κράτος, την ανύπαρκτη αστυνομία, το τραμπουκικό παρακράτος, ακόμα ακόμα για το ξεχαρβαλωμένο σύστημα υγείας που κωλυσιέργησε εκείνα τα κρίσιμα πρώτα λεπτά;

Όχι όμως… Η κυρία Κούνεβα (μου φαντάζει προσβλητικό να την αποκαλούμε όλοι εμείς «Κωνσταντίνα»), η κυρία Κούνεβα λοιπόν ήταν ήρεμη, γεμάτη αυτοσυγκράτηση και είπε αυτά που πίστευε όπως τα πίστευε.
Δεν θέλει εκδίκηση. Θέλει να αποδοθεί η δικαιοσύνη αλλά όχι εκδίκηση. Αυτό που νιώθει πάνω απ’ όλα για τον άνθρωπο που της επιτέθηκε και για αυτούς που τον έβαλαν, είναι λύπη. Πιστεύει πως όλοι αυτοί ήταν απίστευτα φοβισμένοι από τα κατορθώματα του συνδικαλισμού των εργαζομένων, και γι αυτό έπραξαν έτσι. Θεωρεί πως είναι λάθος να απαντά κανείς με βία απέναντι στην κρατική βία.
Ευχαριστεί όλους όσοι την βοήθησαν, τους συνανθρώπους που της έδωσαν τις πρώτες βοήθειες, τους τραυματιοφορείς του ΕΚΑΒ και τους γιατρούς του νοσοκομείου.
Ευχαριστεί τους ανθρώπους που οργανωθήκαν προς υπεράσπισή της … αλλά διαφωνεί με μεθόδους που ακολούθησαν για τον σκοπό αυτό, όπως η καταστροφή ξένης περιουσίας. «Πρέπει να σεβόμαστε το περιβάλλον και τους γύρω μας» τόνισε.
Δεν ήταν ενταγμένη, κι ούτε επιθυμεί ποτέ να ενταχθεί σε κόμματα… δεν πιστεύει σε αυτά, τα βλέπει μόνο ως μηχανισμούς απόκτησης και επιβολής εξουσίας.
Δεν γνωρίζει αν θα είναι σε θέση στο μέλλον να επιστρέψει στον συνδικαλισμό, γνωρίζει όμως πως θέλει να επιστρέψει στο παιδί της και στο σπίτι της. Θέλει να ξαναγίνει μάνα και νοικοκυρά όπως είπε.
Λυπάται που δεν βλέπει να διαβάσει, λυπάται που δεν μπορεί να βγει από το νοσοκομείο λυπάται που δεν μπορεί να είναι κοντά στην οικογένειά της. Δεν κάνει μακροπρόθεσμα σχέδια διότι… «θα δείξει η ζωή» όπως είπε.

Τα λόγια της ακούστηκαν σχεδόν αυστηρά χριστιανικά στ’ αυτιά μου… Και τότε θύμωσα με τον εαυτό μου αγαπητοί μου επαναστάτες, αναρχικοί, εξαρχιώτες, αριστεροί, συνδικαλιστές… διότι όλοι ίδιοι είμαστε… δεν διαφέρουμε. Θύμωσα, διότι κι εγώ περίμενα να δω και να ακούσω αυτά που είχα φανταστεί. Και τελικά κόντεψα να μην επιτρέψω στον εαυτό μου να ακούσει μια γυναίκα που μίλαγε…
Μίλαγε… αυτό και μόνο είναι απόδειξη του θάρρους αυτής της γυναίκας. Ήταν σχεδόν βέβαιο πως δεν θα ξαναμιλούσε ποτέ λόγω των τραυμάτων της, κι όμως αυτή η γυναίκα μίλαγε. Δεν γκρίνιαζε, δεν κλαιγότανε, δεν παραπονιότανε, δεν κατηγορούσε, δεν ζητούσε βοήθεια ή λύπηση… Μίλαγε με αξιοπρέπεια, συζητούσε με αυτοσυγκράτηση και επικοινωνούσε με ηρεμία τις απόψεις της με τον συνομιλητή της.
Αυτό είναι λοιπόν το σημαντικό και το ουσιαστικό, αυτό είναι το ζητούμενο. Για αυτό κόντεψε να χάσει τη ζωή της… διότι μίλαγε και μιλάει!

Αν δεν σας άρεσε είμαι σίγουρη πως έχετε έτοιμα τα αυγά στη φαρέτρα σας και θα τα πετάξετε με αγωνιστικό τρόπο στο πληγιασμένο πρόσωπό της, φωνάζοντας: «να φύγεις να πάς αλλού… δεν ανήκεις στα Πετράλωνα…»!

http://www.megatv.com/articles.asp?catid=14693

Είναι αλλιώς το βράδυ...

Είναι αλλιώς το βράδυ. Το βράδυ δεν σε πονά η ησυχία, δεν σε ενοχλεί το ότι είναι νεκρό το τηλέφωνο, το ακίνητο προφίλ σου στο διαδίκτυο, η πόρτα που δεν χτυπά.
Τη νύχτα έτσι είναι, δεν υπάρχουν φωνές κι ομιλίες, οι γνωστοί δεν ξενυχτούν μπροστά στον υπολογιστή ούτε κάνουν επισκέψεις μεταμεσονύχτιες. Δουλεύουν την επόμενη και κοιμούνται.
Τη νύχτα γελάς τον εαυτό σου πως η μοναξιά σου είναι προσωρινή, πως το πρωί θα αλλάξει. Γελάς τον εαυτό σου πως την άλλη μέρα το πρωί θα ζήσεις.

Love is a thing that I can't describe...

Love is a thing that I can't describe
It sounds so foolish if I even try
Love is an arrow and it points at you
It tells you what you gotta do

Love is a verb and a noun as well
You find it in a dictionary under 'L'
They give you a description, they spell it out
But they don't say what it's all about

Love is a fire that you can't control
It burns in the middle and it leaves a hole
You can't fill it up and you don't know when
It's gonna start to burn again

Love is a good way to lose a friend
It's a two-faced liar that you can't defend
Love is a virus that invades your heart
It starts to take it all apart

Love is a shape that you can't divide
With an odd set of angles and uneven sides
Your head is the paper and your heart's the pen
Go and do the sum again
Go and do the sum again
Go and do the sum again
Do the sum again

Love is a verb and a noun as well
You find it in the dictionary under 'L'
Love is an arrow and it points at me
It tells me how it's gonna be
It tells me how it's gonna be
It tells me how it's gonna be
It tells me how it's gonna be

...

…Before hurt, before love was questioned
and we believed in love at first sight…
Πριν τον πόνο, πριν η αγάπη να τεθεί σε αμφισβήτηση,
όταν πιστεύαμε στον έρωτα με την πρώτη ματιά.

Αλήθεια πότε ήταν αυτό; Πόσα έτη φωτός πριν μου συνέβαινε κάτι τέτοιο.
Υπήρξε καιρός που δεν υπήρχε πόνος;
Υπήρξε καιρός που η αγάπη ήταν … «Ήταν», αυτή η λέξη αρκεί. Πότε η αγάπη «ήταν»;
Και ο καιρός που ο έρωτας ήταν δυνατός και αρκούσε μια μόνο ματιά για να τον νιώσεις;

__

Έχω μπλέξει τη νύχτα με τη μέρα. Τα έχω γυρίσει ανάποδα με αποτέλεσμα να είμαι σε ένα μόνιμο τζετ λαγκ. Νιώθω τη μια μέρα σαν να είναι δύο. Μπερδεύω τι έγινε εχθές, τι έγινε σήμερα και ποιο είναι το αύριο… Άλλοι πληρώνουν πολλά για να βρεθούν σε αυτή την κατάσταση. Εγώ το ζω for free…

__

Εχθές το απόγευμα ο οδηγός ενός τρόλεϊ, αφού μου έδωσε μια πληροφορία που του είχα ζητήσει, μου χάρισε ένα τριαντάφυλλο.
«Το έχω ώρα εδώ κι έχει ταλαιπωρηθεί, θέλει νεράκι» μου είπε. Το πήρα, χαμογέλασα και κατέβηκα στην πλατεία Κλαυθμώνος χαμογελώντας.
Ένα μικρούλι ροζ τριανταφυλλάκι που μύριζε, όχι από εκείνα τα πλαστικά, τα άοσμα. Από τριανταφυλλιά αυλής πρέπει να ήταν.

Άδεια Κυριακή …

Άδεια Κυριακή …

Ξύπνημα στις δέκα από τηλέφωνο… πραγματικό ξύπνημα από hung over στις δώδεκα.

Άνοστο ρύζι για μεσημέρι και… ύπνος ξανά…

Late the afternoon… αυτοκίνητο, οδήγηση (δεν δουλεύει το cd player να πάρει) και την "κάνω" για να «τσιμπήσω» τους γονείς από τον Κάλαμο.
Μια που έφτασα και μια που πήρα τον δρόμο της επιστροφής.

Ένα γλυκύτατο κουτάβι, σαστισμένο και χαμένο στη μέση του πουθενά, στις στροφές αρκετά πριν το χωριό. Κουκλί ήταν, γλίτωσε από τις δικές μου ρόδες και χάρη στα alarm μου, γλύτωσε και από τις ρόδες του πίσω. Απ’ ότι διέκρινα από τον καθρέφτη μου κατάφερε να διασχίσει το δρόμο… Τι θα γίνονταν αργότερα; Με πιάνουν τα κλάματα (τι περίεργο) και θύμωσα που δεν σταμάτησα να το πάρω.

Πέντε λεπτά αργότερα μπαίνω στο χωριό. Μία κατάμαυρη γάτα είναι χτυπημένη στη μέση του δρόμου. Αίμα στο κεφαλάκι της και η ουρίτσα της κουνιέται απελπισμένα. Κι εγώ κλαίω (πάλι) και δεν κατεβαίνω να τη βοηθήσω με κάποιο τρόπο (πάλι).

Φτάνω στα διόδια, αφού λίγο πριν έχω αποφασίσει να μην πάρω τον «δύσκολο» δρόμο της παράκαμψης μέσω του οποίου θα αντισταθώ στην αύξηση τιμής των διοδίων, (μέχρι προχθές κόστιζαν 2.75€ και πλήρωνες μόνο στην έξοδο, ενώ τώρα κοστίζουν 1.85€ και πληρώνεις και στις δύο κατευθύνσεις).

Δεν πήγα λοιπόν να κολλήσω στην κίνηση του πράδρομου, και κόλλησα στην κίνηση στα διόδια. Ξεκίνησα να βρίζω και να γκρινιάζω για την παθητικότητα του κόσμου, («ο κόσμος», λες κι εγώ δεν ανήκω στον «κόσμο», λες κι εγώ πράττω διαφορετικά).

Και ξαφνικά, αυτός ο κόσμος, που είναι παθητικός και δεν αντιδρά, αρχίζει να κορνάρει, και να ξεσηκώνει το σύμπαν με τον θόρυβο, και να μαρσάρει, και να περνάει τα διόδια χωρίς να πληρώνει!

Κάποιες λωρίδες, στην άκρη δεξιά, ξεκινούν να κινούνται γρήγορα. Αυτές τις έχουν «καταλάβει». Άλλες, συμπεριλαμβανομένης και αυτής που είμαι εγώ, εξακολουθούν να μην έχουν «απελευθερωθεί», όλες όμως συνεχίζουν τον θόρυβο. Προσπαθώ να περάσω σε γραμμή που έχει ήδη καταληφθεί, αλλά δυστυχώς ξαναπερνά στα χέρια των «άλλων».

Παραμένω εκεί που είμαι και προσπαθώ να καταλάβω (ενώ συνεχίζω να κορνάρω) τη συμπεριφορά των υπολοίπων οδηγών όταν φτάνουν στον ταμία. Κοίτα να δεις λοιπόν, εγώ που τόση ώρα κατηγορούσα τον «κόσμο» που δεν αντιδρά, κολλάω να γκαζώσω και να την «κάνω» χωρίς να πληρώσω. Έχω ήδη ταχυκαρδία και αρνούμαι να υπακούσω τις οδηγίες του πατέρα μου να περάσω χωρίς να σταματήσω. Ο προπορευόμενος οδηγός πληρώνει κανονικά και αυτό με αγχώνει ακόμα περισσότερο. Έχω προβάλλει ως δικαιολογία τις μπάρες που δεν θα σηκωθούν και έχω ήδη ανοίξει το παράθυρο όταν φτάνω στον ταμία..

Και ο ταμίας δεν μου δίνει καμία σημασία… κι εγώ στέκομαι και τον κοιτάω…
«Αν δεν πληρώσω;» Ρωτάω…

Και ο ταμίας δεν μου δίνει καμία σημασία… κι εγώ στέκομαι και τον κοιτάω…
«Μπάρες;» Αρθρώνω…
«Τι ηλίθια!». Σκέφτομαι…

Και ο ταμίας δεν μου δίνει καμία σημασία…
«Άντε γεια» του λέω και πατάω γκάζι…

Μπορεί κάποιος να μου απαντήσει στα παρακάτω;
Γιατί έπρεπε να με αγνοήσει ο υπάλληλος για να καταφέρω να παρανομίσω-αντιδράσω-αντισταθώ;
Γιατί έφυγα με τόσο μεγάλη ταχύτητα;… Κι αν τελικά υπήρχε μπάρα;… Γιατί συνέχισα να τρέχω λες και με κυνηγούσαν;
Γιατί παρακολούθησα σήμερα το "Ο διάβολος φορούσε PRADA";(Δεν έχει καμιά σύνδεση με τα προηγούμενα... απλά αναρωτιέμαι).

Γέμισε η άδεια Κυριακή μου; Κι αν ναι, με ποιόν τρόπο; Τι να κρατήσω από τα παραπάνω;

Ξέρεις κάτι...

Είμαι πολύ θυμωμένη... αλλά σου λέω πολύ... πάρα πολύ.

Που να σου εξηγώ τώρα... αυτό ειναι το χειρώτερο απ' όλα, ότι δεν βρίκω λόγια να επικοινωνίσω τα συναισθήματά μου...

Κράτα μόνο το γεγονός οτι έχω πραγματικά θυμώσει...

Μία τάξη, φυλετικά διαχωρισμένη..."The eye of the storm"

Αξίζει να το παρακολουθήσει κανείς...

"eye of the storm"

Μία ημέρα μετά τη δολοφονία του Μάρτιν Λούθερ Κινγκ το 1968, η Jane Elliott πήγε να διδάξει στο δημοτικό της πόλης της στην Άιοβα, όπου κατοικούσαν μόνο λευκοί. Χώρισε τους μαθητές της σε δύο ομάδες, εκείνους με γαλάζια μάτια κι εκείνους με καφέ μάτια, και αποφάσισε να τους δώσει ένα γερό μάθημα κατά των φυλετικών διακρίσεων. Το ντοκιμαντέρ αυτό παρουσιάζει την ιστορία εκείνου του μαθήματος, τη μακροχρόνια επιρροή του στα παιδιά και τη δύναμή του που κράτησε τριάντα ολόκληρα χρόνια.

«Γάζα ερχόμαστε»

Untitled from tv xoris sinora on Vimeo.

God on trial...